Sevmenin de bir kuralı vardı bana göre.
Seviyorum demek için sevmeyecekti bir adam bir kadını.
Yahut bir adamı kadın…
Yaralar kapatılsın istenirdi hep, beklenirdi bu.
Kiminin sevdası sığmazken göğüs kafesinde saklanan kalbine,
Kiminin sevgisi bel altı fantezilerindeydi.
Oysa iki gönlün birbiriyle paylaştıkları o şey fantezi olsa bile güzeldi.
Düşünsenize bir biri için atan iki kalp. Ortak olan sadece tek nokta var. AŞK.
Kimlerin dilinde sakız oldu kelime. Kimlere ihanet edildi.
Hadi hepsini geçtim. Ona veya buna ihanet etmedi bazıları.
Aşk gibi mükemmel hissettiren bir duyguya bir sözcüğe ihanet etti kimileri.
Sahi kimdi bu kimileri?
Aşkı har vurup harman savuran, elinde tutmayı başaramayan
Ve yüreğinde saklayamayanlardı o kimileri.
İşte kendi sorularıma kendim cevap verebilecek kadar âşıktım bende aşka.
Bana da ihanet edildi. Bende terk edildim. Bende platonik olanından yaşadım.
Belki birileri de beni sevmiştir ama ben bunu hiç hissetmedim solumda.
Ey Aşk, seninle aynı kaderi yaşarken ve aynı duygularda yalnızlıkla savaşırken,
Neden bulamıyoruz ki birbirimizi?
Oysa sen ne de yakışırdın adımdan önce ki sıfata..