Yeter birikti hüzün gözlerime birikti keder
Olmamak mümkün mü söyle bu acıyla derbeder
Bilmiyorum bu durakları cehennem yolum nereye gider
Sanki arkamda bir çoban bana sakın durma git der
Güvendikçe vurulmaktır insanlarla ilişkim
Mantığını kuramadığım var bir sürü çelişkim
Siz kör gözle baktınız ben asla değişmedim
Çöllerimde gül açtı siz hala boş amaçlı
Bu gönül fesattan kaçtı hayata şiirini saçtı
Esiriyim çıkış kapısı olmayan zindanın
Taş atıyorlar bana kanıyor her bir yanım
Canımı dişime taktım kendimi ateşe attım
Hiçliğimle savaştım zincirlerimi koparttım
Sabır atım battı çukurlara kalmadı dermanım
Padişah fermanı değil ki hayatım uymayana çatayım
Akışına bırakmalıyım yakışmayanı unutmalıyım
Satıldıkça perişan değil ayakta durup güçlü olmalıyım
Hep dostça yaklaşıp düşmanca hamleler
Bana kalbim değil beynim cesurluğu emreder
Artık tek kişilik mücadelem tüm orduları kahreder
Hainlere zalimlere bulaşacak bende ki gam ve keder...