Bahar gelmiş toprağın üstündekilere...
Altında yatana,kıştan kalma bir ıslaklık bırakmış.
Cıvıl cıvıl öterken yukarısı,
Aşağıdan ses çıkmaz olmuş.
İnsanın güneşi görünce öleside gelmiyor be!

Bugün bir hastanenin bahçesinde
Saatlerimi geçirdim.
Üzerinde destanlar yazan bank ın
Orta yerine oturdum.
Ne garipti ölmek zorunda kaldığımız bu dünyada
Yaşamak uğruna nasılda direniyorduk...

Insanoğlu kadar aciz bir varlık nasıl baş kaldırırdı ölüme.
Kendi yaptığı evin altında can veren,
Ürettikleri kadar güçlü,
Ürettiklerinin karşısında aciz...

Sonra yine aşağıyı düşündüm.
Belki daha dün otururken üzerinde
Bugün altına kimler girdi diye...

Sevmeler,sevilmeler,ev bark,şan şöhret...

Yemişim dünyanın yalan malını.
Kaç tane hayal,girilmemiş sınav,almak yetişmeyen ev,
Belkide yarına yemek üzere geceden ıslanmış fasülye...
Yenmeyen,yenemeyen
Alınamayan,yetişmeyen...

Off diyorum derinden nice yiğitleri yedin ölüm.
Bilal i habeşi diyor ya;
Efendimiz toprağın altındayken ben nasıl basarım üzerine...

Tam da onun gibiyim bu saatlerde.
Evvela resulüm,ardından nice koç yiğitlerim
Altindayken üzerine basmaya haya ediyorum...