Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
Okuduğunuz şiir 4.4.2016 tarihinde günün şiiri olarak seçilmiştir.
İki Kişilik Orkestra
İki tanrıcığın öldüğü yas evinde, Gözü seğiren bakışlar biriktiriyordu, Bir sevişmelik gece Upuzun bir şiir, Benimle sevişir misin dedi Tutkusu cüceleşmiş diğerine Kucağı yorgun bir şiirdi Özrü yılgın Akşamdan boyanmış, Bordo mısraları vardı Tarçın kokan heceleri Kuş tutmuş ağzı, Küfrünü sevdiren Tüy bitmiş dili
Finalini çalıyordu yaylılar, Appassionata bir sonatın Kimi kimsesiz bir şehrin kıyısında
Göz uçlarından gece yarısı geçti Sarkaçsız saatlerin Erkeğini yedi, Sekiz gözlü karadullar, Hayal odalarının Köstekli kadranlarda, Ateşe doladı kuyruğunu akrebin biri İki gölgesi ölü taklidi yaptı, Bir kandilin Üç dünyada sabah oldu Eyvahlandı yedi kıtanın acabaları, Küllükte söndürülmüş düne İki yüzünü astı, Dar ağaçlara günahkâr şiirler
Şehri selamladı İda’lı maestro, Buruk gülümsedi birinci keman, İkinci keman ağladı
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
İki Kişilik Orkestra şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
İki Kişilik Orkestra şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
Nedir bizim çektiğimiz :)
E F T E L Y A...
(Akdenizi cebinde taşıyan kız... )