Ana
O gün karanlık bir sabahtı
Sen gittin yavrun öksüz kaldı
Gülmek artık bana yasaktı
Gelde sesine hasretim be ana

Büyüdüm bak sessiz sensiz
Sen gidince kaldım ben kimsesiz
Sende duramazdin bilirim bebensiz
Teninin kokusunu özlüyorum ana

Başımı koyardım sıcacık kucağına
Hafif hafif dokunurdun saçlarıma
Öyle hasretim kokuna sıcaklığına
Artık yaslanacak bir dalim kalmadı ana

Ellerin nasırlı yanakların kirmiziydi
Senin gözlerin gecelerimin yildiziydi
Bu ayrılık anlimizdaki kara yazıydı
Senin bakışlarıni çok özlüyorum ana

ben üşüyorum oysa havalar çok sıcak
Sen yoksun beni kim kollarıyla saracak
Yokluğunda çiçeklerin belki solacak
Sensizliğin yalnızlığını yaşıyorum ana

Hasta olsam üzerimi örterdin
Gece gündüz başucumdan gitmezdin
Ay ışığım diye beni nasıl da severdin
Senin sevgine çok ihtiyacım var ana