Ben senin bir temmuz günü bana gelişini hatırlıyorum,
Tren perona girdiğinde,
Ah kalbim diyordum o geliyor.
Merdivenlerden bir çıkışın vardı,
Kafesinden uçan kuş misali.
Sana bakıyordum,
Çiçekli bir elbise giymiştin,
Eteklerin ellerinde.
Ah deli kadın,
Sen benim her şeyim din.
Bir Nazlıcan gülüşü vardı dudaklarında,
Ve bir sarılışın.
Ve ben yıllarca kokunu almamış gibi,
Sarılıp koklamıştım seni.
Ne kadar zamanın vardı,
Bir sonraki tren kaç da geçerdi bilmiyorum.
Bildiğim gidecek olmandı.
Bilmediğim bir şey daha vardı,
Bunun son kez bana gelişin olduğu.
Uzun uzun yüzüne bakmıştım,
Yüzünde güneş yanıkları,
Gözlerinde bir durgunluk vardı.
Ellerini tutmuştum,
Sigaram dan bir nefes çekmiştin.
Zaman nasılda hızlı geçip gidiyordu,
İkide bir satte bakıyordun,
Gidecektin,
Ayrılık vaktiydi.
Ellerimle bindirmiştim gelen trene,
El sallamıştık karşılıklı,
Bilmiyordum bu son görüşmemiz olduğunu,
Sen biliyordun,
Ve sen bana söylememiştin.
Arkandan ne çok bakmıştım,
İçimden bir daha ki sefere daha çok,
Daha çok birlikte olmak geçiyordu.
Zavallı yüreğim,
Nasıl aldanmış,
Nasıl yanılmış.
Bir daha gelmeyecek tin.
Uzun zaman sonra gelen mektubundan öğrenmiştim,
Senli kurulan hayallerin,
Üzerine çizgi çekliyordu.
Kabına sığmıyordu yüreğim,
Ve canım acıyordu.
Ellerimin canı çekiliyordu,
Ruhumu birileri çarmıha geriyordu.
Üşüyormuydum bir temmuz gününde,
Ölüyormuydum bilmiyorum.
Senden sonra ne zaman gitsem o durağa,
Etekleri ellerinde merdivenlerde bir kadın görürüm,
Hep nazlıcan derim,
Yüzüne iyice bakarım,
Hayır der arkamı döner giderim.
Şimdi uzaktasın bedenen biliyorum,
Oysa ruhun her gün penceremden içeri girer,
Hiç değişmemişsin,
Gelir gelmez sarılırsın bana,
Ve ben seni sabaha kadar gönlümde,
Yüreğimde saklarım,
Hala saklıyorum biliyormusun,
Hala...
_____Cengiz Yılmaz/Şiir Baba/05/03/2016