Düştüm kalktım bazen
Bazen yaralandım bazen kanadım
Yinede gülüşlerimin arasında
İçimdeki çocuğu büyütmekten vazgeçmedim
Küçüldüm biraz daha büyürken ve yürürken
Daha ayrılığın ve ihanetin bile adını bilmeden
Sevdim bazen acemice cahillik işte
Ve sordum kendime: bu iş nereye kadar?

Ve sonra kör bir kurşuna
Sessiz sedasız vuruldu sol yanım
Bazen sustum sekiz yalana kızarak
Bazen hayata sövdüm
Dokuzun’cu yalan’da
Hayatmış meğer onuda ben bilemedim
Oda çekemedi beni
Küfürlerime kızdı yalnızlığıma kovuldum
Kimbilir kaç mum eridi arkamdan her yatsı vaktine kadar
Şimdi bir çayın deminde demleniyor akşamlar


Hiç açılmayacağını bildiğim
Bir kapı önünde durdum geceden önce
Ve dediler’ki burdan öteye gidilmiyor be adam
Umutlarımı ipe dizmek için
Güneşi ilk ben bekledim her sabah vakti
Yaralı yıllarımın
Yetim boşluğuna düşmüşüm her savaşta
Hangi Ademoğlu durabilmiş ölümün karşısında
Ne elde kaldı ne avuçta duadan başka

Ayhan’ca Cümleler
AYHAN AKDENİZ