Ne kadar çok benziyorsun babana
Gözlerinin karasıyla
Hık demiş burnundan düşmüşsün
Alın yazısıyla

...

Sohbetiyle pişirir
İlim irfanı bilir
Candır İsmail Hoca.

Özü gibi sözü mert

...

Yüreğinden düşenler ;saz oldu söz oldu.
Bıyık altı gülüşün umuttu bizlere
Gidişinle bahar döndü güz oldu

Güzel bir dünya büyüttün gözlerinde

...

Yalana sığınanların
Sükutu yetiyor Şahin.
Talanı savunanların
Borusu ötüyor Şahin.


...

Bağ bahçenin bakımları bitmiyor
Köke Köyün eski tadı yok, Şahin.
Buğday, arpa pek de para etmiyor.
Akın akın, şehre göçen çok, Şahin.


...

Sevgili Hayat,

Bana çok şey verdin…
çoğunu da elimden aldın.

...

(kendi kaleminden sadece kısa bir kesit)

Ben Gazi Şahin’im. 1968’de Malatya’da doğdum. Doğanın cennet dediği bu yerde bana cehennem yaşatıldı. Daha sekiz-dokuz yaşındayken bir düğünde kaybolan altınların hırsızı ilan edildim. Altının ne olduğunu bile bilmeyen bir çocuktum. Karakol bekçisi'nin kulağımı mengene gibi bükerek “Eşşeoğlu eşşek, altınları ne yaptın?” diye sürüklerken, arkamdan bir kızın “Altınları bulduk!” diye bağırmasıyla kurtulmuştum. O gün ruhumda kelebek etkisi başladı. Toplumun önyargısı, Alevi çocuğuna yapılan ayrımcılık, ilk isyanımı doğurdu.

Kısa süre sonra parasını çaldıran bir kansız dan bir tokat daha yedim. “Parayı sen aldın!” diye bağıran adamın şiddetiyle savruldum. İyi ki Kıvrem o an yetişti de beni korudu. 11 yaşımda ise bir kansızın tacizine uğradım. O yarayı ömür boyu taşıdım, kimseye söyleyemedim. Annemden yediğim dayaklar, ailedeki duygusal kopukluk, Hepsi üst üste geldi. Ortaokul ikinci sınıfta “Alevi piçlerine iyi bakın” sözünü duyunca okulu bıraktım. Artık kahvehanelerde, lokantalarda garsonluk yaparak hayata tutunuyordum.

...

Farklı kültürlere engin hürmeti
Mutluluk yaşansın güzel niyeti
Dillerde Başkanımız Veysi Şahin.

Sevinci, umudu desen desen,

...

Aydınlık etti sisi
İnşaat mühendisi
Başkanım Veysi Şahin.

Bizden, Midyat'lı biri

...

Sen boşuna sövmemişsin,
Çok haklısın Gazi Şahin.
Hak edene baş küfürü,
İt ittir be Gazi Şahin.

...