Aslında yapması gereken iş çok basitti; ama ilk defa insanların fotoğraflarını ciddi bir sorumlulukla çekecek, yüzlerindeki mutluluk anını ölümsüzleştirecekti. Hep birlikte yeri ayarladılar. Ertesi gün reklam firmasından bir ekip gelecek, köşeye büyük ve dikkat çekici bir yazı hazırlayacaktı. Yazının içinde “Hayat sevince güzel” cümlesi yer alacaktı.
O gün herkes bu projeden etkilenmişti. “Müşteriler daha çok ilgi duyacak,” dedi Aslı heyecanla. Ebru Hanım gülümseyerek, “Evet Aslı’cığım… Zaten biz insanları mutlu etmek için çalışıyoruz,” diye karşılık verdi.
Aslı bir an utandı; çünkü düşüncesini fark etmeden sesli söylemişti. Bu küçük mahcubiyetin ardından yine bir kahkaha tufanı koptu. Aralarındaki samimiyet öylesine güçlüydü ki, herkes birbirini içtenlikle seviyor, çalıştıkları yer adeta bir iş ortamından çok sıcak bir aile yuvasını andırıyordu.

...

Ebru Hanım, Kerem’e dönerek “Odamda, masanın üzerinde bir fotoğraf makinesi var; getirir misin?” dedi. Kerem “Tabii ki,” diyerek hızla içeri gitti ve biraz sonra makineyi kutusuyla birlikte getirip masaya bıraktı. Ebru Hanım gülümseyerek Tugtekin’e baktı: “Evet, artık senin yeni görevin bu. Gelen müşterilerimizin isteği doğrultusunda bir fotoğraf standı kuracağız ve onları bu eşsiz manzaranın içinde, anılarını ölümsüzleştireceğin karelerle buluşturacağız.” dedi. O an herkesin yüzünde hem merak hem de yeni bir başlangıcın heyecanı vardı...

...

Gün boyunca yoğun bir tempoda çalışıyorduk; okuldan çıkan öğrenciler, akşamüstü işten dönen abiler ablalar dinlenmek için uğrar, çaylarını yudumlarken denizi seyre dalarlardı. Baharın kokusu taze demlenmiş çaya karışınca etrafa tarifsiz bir huzur yayılırdı. Deniz ise her zamanki gibi sakindi; ihtişamını sessizliğin içinde saklayan, görkemli bir güzelliğe sahipti. Dalgalar kıyıya usulca dokunurken, zaman sanki ağır ağır akıyor, yorgun kalplere kısa bir nefes veriyordu…
Çay bahçesinin sahibi Ebru Hanım, akşam iş çıkışı bir toplantı yapacağını söylemişti. Hepimiz merakla ne konuşacağını bekliyorduk; çünkü içimizden geçen aynıydı: “Acaba maaşlara zam mı gelecek?” diye fısıldaşıyorduk. Aslı, gülerek “Ne demiştim ben, kesin zamdır,” deyince Tugtekin espriyi patlattı; Kerem de kahkaha atarak “Evet ya, Aslı haklı, bence de yapmaz!” dedi. Gün yavaş yavaş akşama dönerken müşteriler azaldı, çay bardaklarının sesi seyrekleşti. Paydos saati gelmişti… Bir masada toplandık. Ebru Hanım ağır adımlarla yanımıza geldi ve gözlerimizin içine bakarak konuşmaya başladı…

...

Yıllardır gönüllü kadroda,
7/24 mesai yapmaktayım.
Fazla mesai ücretim bir tebessüm,
Yol param bir bakışın.

...

Myra’ın kapılarına dayanmıştı gladyatörler.
Ağlamaktan morarmış gözleriyle suskundu
Roma’nın bütün dilberleri,
Askerlerden çoktular.

...

Yutmuşken yıldızları Transilvanya

Kanlar içiliyordu cesim şatolarda


...

ve insan, sabahı cebinde taşıyan bir yanlışlık gibi dolaşır bu sokaklarda,
boş cam şişeleriyle konuşan rüzgârı dinlerken
kendi içinden sarkan ipleri sayar,
her biri başka bir düşüşe bağlı.


...

Sen iste yeterki canım sevdiğim
Yaktığın ateşe duman olayım
Bir olsun gül bana gönül verdiğim
Baktığın yerlere güman olayım


...

...

Gölgeler adını fısıldıyor gizlice.
Küllerle uyanan sabahlarda
Kaybolmuş bir yüz gibiyim kendime.

Her nefesimde yarım bir veda,

...