İnsanın kendi ruhu kendine mi aittir? Tek bir ruhun milyarlarca parçasından biri hâli miyiz? Her bir özelliğinden mi üremişiz? Yüzleştikçe farkında oluyor muyuz? Kaç kişi böyle düşünüyor?

Emanet bir ruhu bu kadar sahiplenmek doğru mu?

Yüreğim çekti yüreğini, nedendir bilmem. Hep sana geçiyor ruhum, hep sana akıyor yüreğim, dönüşüm hep sanadır... Sonra düşünüyorum. Eğer herkesin bedeninde hapsolan ruh ona aitse, neden onun diğer bedenlenmişlerine değil de sana, bir tek kişiye karşı böyle olur? Hangi dürtü buna karar verir?

Geçiş yolları, kara delikler, geçiş kapıları insan ruhunda da var mı acaba? Hani insan küçük kâinattı ya... Dünyanın içinde binlerce dünya. Aklım almıyor kâinatı ve Yaratıcısının nasıl büyük olduğunu.

İmtihanların son kullanma limiti var mıydı peki? Kıyamet koptuktan, Sûr'la dirildikten, cennet ve cehennemi de geçtikten sonra ne olacak? Zaman da ölecek, zamansızlık olacak. Yer, zaman, mekândan tenzih edilerek yaşayacağız.

Dünya ve Yaratıcıya ait olma arasında kalıyor zihnim.