Sevgili Mitoman,
Yalnız değilsin, ilk değilsin.
Bugün cesur bir yerden konuşuyoruz. Çünkü mitomani, başkasını kandırmaktan önce
insanın kendini ikna etmeye çalıştığı bir hâlidir. Ve her iyileşme, inkârla değil, fark edişle başlar.
Mitomaniyle başa çıkmak, “artık yalan söylemeyeceğim” demekle olmaz. Bu, dili susturmak değil; onu neden bu kadar çok konuşturduğunu anlamaktır.
Şunu bil: Yalan söyleyen tarafın, çoğu zaman korunmak ister. Sevilmek ister. Değerli olmak ister. Görülmek ister.
Hakikat şunu fısıldar: Olduğun hâlinle de yeterlisin. Süslenmiş hikâyelere ihtiyacın yok.

Birinci adım: Fark et.
Yalan söylediğini değil, ne zaman yalan söyleme ihtiyacı hissettiğini yakala. Korktuğunda mı? Yetersiz hissettiğinde mi? Kabul edilmeyeceğini düşündüğünde mi?

İkinci adım: Dur.
Cümle ağzından çıkmadan önce kendine şunu sor: “Şu an neye ihtiyacım var?” Onay mı, güven mi, ilgi mi?

Üçüncü adım: Küçük doğrularla başla.
Hakikat bir anda yüklenmez. Küçük, sade, kırılgan doğrularla gelir. Bilmiyorum.” demek,
“Başaramadım.” diyebilmek, “Yardım istiyorum.” diyebilmek en büyük cesarettir.

Dördüncü adım: Kendinle bağ kur.
Mitomani, benlikle temasın koptuğu yerde filizlenir. Yaz. Düşün. Sus. Gerekirse bir uzmandan destek al. Çünkü bu bir zayıflık değil, olgunluğun eşiğidir.

Unutma:
Gerçek seni küçültmez. Gerçek seni özgürleştirir.

Ve bir gün fark edeceksin; hikâye anlatmaya ihtiyaç duymadığın bir sabah uyanacaksın.
Çünkü artık olduğun hâl, anlattıklarından daha güçlü olacak.

Yolun açık olsun.
Hakikat, sandığından çok daha şefkatlidir. Aklında olsun..