Bir zamanlar hamdım, şimdi pişmeye başladım.

Ne dert, ne çile dokunmuyor eskisi gibi yüreğime,
Hepsini basamak basamak koyup çıktım üstüne.


...

duvarda sararmış bir resim değildir yalnız,
bir akşamüstü ansızın kapıyı çalan
ve içeri girince susan
eski bir arkadaşımızdır.


...

Kavrulan yüreğimin ıssız karanlığında
Bir mum ışığı gibi savrulup duruyorum
Sonunu bilmediğim meçhul yolculuğumda
Ruhumda kaybettiğim güneşi arıyorum

...

Hüzün rüzgarları ansızın esti
Sevinçler yüzüme selamı kesti
Sevdan yüreğimde sonsuz hevesti
Hayeller, hülyalar mahşere kaldı


...

Gözümüzden akan yaş değil midir
Mest eyledi bizi aşkın şarabı
Muhabbet meclisi hoş değil midir

Aşığın dilinden duyduk ayeti

...

Gece yarısını çoktan geçtik,
Sen güldün ben sustum,
Biz ateşi barutla denedik.
Mete haklıymış aslında,
Biraz fazla abarttık,

...

Ne geleni durdurmak nede gideni durdurmak
elimizde değildir

Gelene hoş geldin gidene de güle güle demekten

...

Sorduğum soruların cevapsız kalışı.
Gözlerinin siyahına yenilir ahmak ışık,
Cevabını aradığım her şey karanlığa karışır.

Soluksuz kaldığım yolun yok mu hiç durağı?

...

Yeni dünyaların doğuşu,
Belki de kıtaların en batısından başlar.
Göveren mutluluklar ak değil

Sen korktun mu bilmem yokuşundan,

...

​Evet, çok düşündüm. Kalemin ucuna gelip de kâğıda dökülmeyen, sanki doğrudan sana yazılmış ama adresi bilinmez bir zarfın içinde bekletilen ne çok cümle birikti içimde. Belki sen de yokladın o cümlelerin kapısını; kim bilir, belki gecenin o en ıssız anında bir bilinmezlikten doğan bir güneş olduğumu varsaydın. Sen varsaydın mı, yoksa bu yalnızca benim bir hüsnüzannım mıydı, işte orası tam bir umman. Ucu bucağı görünmeyen, kıyısız bir deniz bu konu...

​Benim yalnızlığım ile senin yalnızlığın arasında kurulan o görünmez köprü; hani o içli, kalabalıklar ve "çoklar" içinde büyüyen, kendi kabuğuna çekilmiş yalnızlığınla buluştuğunda... İnsan o an anlıyor ki yalnızlık, tek başına kalmak değil; kalabalıkların ortasında bile o içsel derinliği muhafaza edebilme halidir.


...