Sen ve ben
O güzelim tanyellerinde
Sen yastık yapardın ,dizlerinde
Ben uykuya dalardım ,gece gözlerinde


...

Duman oldu karlı dağım,
Viranedir gönül bağım,
Geçti artık gençlik çağım,
Yüce Mevla’m oldur beni.

...

Bir gönüle gül düşürdüm
Yandı bağrım karlar bana
Gurbet ele yol düşürdüm
Özlem hasret dağlar bana


...

yüzümdeki tipi dindi
Üzgüdar'dan kalkan bulut
ağar yaşın yaşın şimdi



...

Tevfik Fikret, Galatasaray Futbol Takımında, 1910 yılı şampiyonluk şildi ile - orta sıranın ortasında
Osmanlı İmparatorluğu’nun dağılma sürecinde yetişmiş bir şairdir. Servet-i Fünun Edebiyat Topluluğu’nun lideriydi. Fikirleri, devrin aydınlarını etkilemiştir. Devrimci ve idealist kişiliği ile etkiledikleri arasında Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Mustafa Kemal de vardır. Çağına göre ilerici düşünceleri nedeniyle yaşadığı zaman dilimini sonraki dönemlere bağlayan bir isim olmuştur. Türk edebiyatının batılılaşmasında büyük pay sahibi bir şairdir. Manzum öykü biçiminde kaleme aldığı eserlerinde aruzu başarıyla kullanıp konuşma diline yaklaştırmıştı. Türk edebiyatındaki ilk çocuk şiir kitabı Şermin’in yazarıdır. Çok başarılı bir öğretmen olan ve ömrünün sonuna kadar öğretmenlik mesleğini sürdüren Tevfik Fikret, Ocak 1909’dan itibaren bir buçuk yıl süreyle Mekteb-i Sultani’nin müdürü olarak görev yapmış ve okulun efsanevi müdürü olarak ünlenmiştir.

...

Gördün işe yaramadı tehditlerin
Zaman mutlaka hükmünü verir;
Gerçeği anlamayana çok acı gelir tadı.
Korku ve dehşet saçtınız!...
Her zaman kutsallığına sığındığınız

...

tarihin iz düşümlerine bırakırken hatıralarımı
alev topu yüreğim sensizliğe nasıl da ağlar
yosun tutmuş gözlerimde yaşarken sen
hala gamzelerimde saklanır kırmızı buselerin
arşın arşın tepelerden savrulur sırılsıklam düşlerim...

...

Salınmış yanlarından ipek gibi telleri.

Muhabbeti doyumsuz, kuşlar gibi şakıyor,
Sanki onunla zaman, bir su olup akıyor.


...

Esen tatlı bir yel sanki melodi söylüyor
Kim bilir belki kendince ıslık çalıyordur
Bu güzel bahar sabahında
Tabiat uyanıyor
Birazdan doğar güneş

...

Aslında ömrüm süzüldü, ömürlük gülüşlerinden.
Sonradan fark ettim, ve aklımı fikrimi yitirdim
Nereye süzüldü diye sorma, aklım kalbimden sorumlu değildi
Aklım gülüşlerinden süzüldü ve bir çocuk edasına büründü
Çocukluğum gülüşlerinden süzüldü

...