Bu ne düşüncesizlik?
Ölümü bilmiyoruz sanki.
Oysa her nefes bir adım
kabre doğru.


...

Misafir gittiğin yere, kâşaneler yapılır mı?
Zaman kısa çabuk geçer, sonunda kalmaz mecalin
Ölüme çare yok iken, serap yola sapılır mı?

Asıl yurdunu unutup, faniye mi bel bağladın?

...

Filistin yanıyor, gök duman, yer ateş,
Çocuklar ağlıyor, kan içinde her köşe.
Ama sen, ey Müslüman,
Haccın telaşında, beyaz kefenle süslenmiş bedeninle.
Arafat’a çıkarken kardeşin toprağa düşüyor,

...

Başında deli gibi kavak yeli esermiş
Bir gün derman kalmamış, o lâhza postu sermiş
Gurebayı andıran tanınmaz hâle girmiş
Hiç kimse çözememiş ruhsuz bakışlarını.


...

Nede gidene kal diye bilirsin

Gelen handa neler olup bittiğini gözlemleyip
okumalıdır okumazsa eğer kendine yazık
etmiş olur

...

Hakkı anmadan ömür geçiyor
Bir yudum zehire şerbet sanıyor
Hakikat yolunu bilmeyene ne deyim

Secde bilmez olmuş kuru bedenler

...

Sürekli ilaçla kapanan gözler
Kanında ise ömründe almadığı maddeler
Nice insanlar acımasızca öldürmek istedi
Plan tutmadı yakınları hep gözyaşlarına boğuldular
Ne hayatımı hür bir şekilde yaşamama izin verdiler

...

Mevlâna

Bir Sufi bir tekkeye misafir oldu
Eşşeğini kendi eliyle ahıra çekti

...

Çekti gözlere gaflet perdesi
Hakikati örttü nefsin perdesi,
İnsan,olmuş onun modern kölesi

Savruldu insanlık,şaşırdı yolu

...

Daha dün gibi aklımda çocukluğum, o masum, kaygısız günler. Sonra gençliğin deli dolu rüzgârları esti, savrulduk sağa sola, ardımıza bile bakmadan. Ve şimdi, aynaya her baktığımda şaşkınlık içinde görüyorum; nasıl da sessizce, fark ettirmeden kırk yaşıma gelmişim? Zaman denilen o hoyrat nehir, bir an bile duraksamadan nasıl da alıp götürmüş ömrümden koskoca yılları? Ne bir iz bırakmış kıyısında, ne de bir haber vermiş son durağından.

Hep kendimizi düşündük, nefsimize kul olduk, benlik dağımızı yücelttik. Enaniyet denen o sinsi zehir, damarlarımızda dolaştıkça gözlerimize perde çekti. Sanki bu dünyadan hiç göçmeyecekmişiz gibi, sanki ölüm bize hiç uğramayacakmış gibi, gururla dik yürüdük yeryüzünde. Oysa her nefes, kabre atılan bir adımdı; her batan güneş, ömrümüzden eksilen bir gün.


...