Çocuk

Çocuk diyorum ama

...

.........

kendilerine batırmak için  iğneye bile kıyamazken
başkalarının kaderini 
insaf kıyılarından  uzak çizen eller

...

Döksek suçlarını bir bir cahilliğimizin
kanatır oluk oluk masumiyeti.
Özletir ağlatırcasına zaman;

...

hep bu saatlerde şüpheye düşerim aklımdan
ne bir harita, ne bir yol bilmeden başlar yolculuğum
bilirim ki oradadır aşk, paralel bir evrendedir çocuksu düşlerim
işte o ân, bir pencere açılır hayata
bilirim ki içimde tutuşur aşk, utanır söyleyemem...

...

Görmedim almadan veren hiç kimseyi
Kadın diye deyil insan diye sev yeterli
Bu sözler çok tanıdık oynama benimle çocuk

Dilin kemiği yoktur her tarafa döner

...

içinde ben vardım,sen vardın ve dünya
Çağlayanlar vardı;yollar ve yolcular
Bir kumbara ki sanki etten bir fertti
İçinde mezarlar,b/eşikler ve rüya
Kuşlar vardı sonra ve uçtular

...

Epey eskiden ben çocukken

...

Şimdi sen bir güvercin olsan!
cana en yakınından,
Ben de çocuk olsam!
Seni avuçlarıma alsam.


...

Beyaz, yağan karda
Yeşil Anadolu’mda
Bunlara kırmızıyı ekle çocuğum,
İşte sana bayrağın!


...

Zaman akıyor, çamaşır bulaşık birikiyor, sakallarım uzuyor, küllükler sık sık boşalıyor. Ölüm sessizliğine gömülüyorum. Çığlıklarım mısralarımdan taşıyor ve avuçlarımda yaşlanıyor. Lanet zaman ne kadar da acımasız. Kim yıkar bu bulaşığı çamaşırı. Kim dinler saatlerce sıkılmadan beni. Oysa dağ gibiydim kendine güvenen ve her şeye direnen. Tüm kapıları kapadım iyi de yaptım. Ben onların maskelerini hiç sevemedim.
Bugün yine yatağım boş ne güzel yalnız uyumak, yada bir cesetle sevişmemek. Düşlerimde bir kadın vardı. Kirlenmemiş masum bir kadın yüzü güleç adını kelimelerimde sakladığım. Şimdi yine sabah yataktan kalkıp kalabalığa karışacağım, kaybolacağım belki de bende bu yüzler arasında. Oyuncaklarını kaybetmiş bir çocuk gibi ağlayacağım. Ama eteğini çekiştireceğim bir annem olmayacak yanımda. Sokakta ölüm sessizliği var, sokakta kayıp kalpler var.
Bu boktan yüzlere gülümsemek zorunda mıyım? Yine lanet kurallar bıyık altından gülümsüyor. Oysa benim kurallarım yoktu, kuralsızdı her şey. Bir insan ancak kusursuzluğa böyle yaklaşır. Nasıl bir oyun bu? Hayat dedikleri kocaman kandırmaca da benim rolüm bunlara direnmek mi? Yorulmak mı?yada sonum dokuz milimetre çapında bir çekirdek,
kafam da küçük bir delik,

...