İnsanlara
Zincir takanlar
Varlıklarıyla

...

Bana anlattılar: cehennem ateşten bir çukurdu, küllerden bir denizdi. Ben ise onu gördüm — ama alevler değil, insanların içindeki suskunluk, kırık bir yolun sonunda tüten bir yıldızdı. Dinle; bu, bir zamanlar yaşayan ve geri dönen birinin anlatısıdır.

Eskiden adı olmayan bir köy vardı. Taşları hep sıcak, rüzgârı hep ince bir hüzün taşıyan. Orada, kirli elleriyle göğe bakmayı öğütmüş bir taş ustası yaşardı: Adını bilmezlerdi; insanlar ona yalnızca “Göz” derdi, çünkü gözleri geceleri ışık gibi parlayıp sabahları kadere kızar gibiydi.

Bir gece, köyün üstünde kurşuni bir ay asılıyken, Göz’ün kapısı çalındı. Gelen, yakılmış kanatlı bir kervancının çorabını giyen bir çocuktu — adı Yalnız’dı. Yalnız, gözleri çukur, sesi rüzgâr gibi kopuktu. “Cehennemi gördüm,” dedi. “Ben oradan kaçtım.” Kimse inanmadı; çocuk konuşurken dudaklarından küllü bir duman arasıra kaçıyordu.

...

yoktur sen acımaya kalkarsan seni acınacak duruma
düşürmektedir

İlyas Ateş

...

getirmeyin önce dünya cehennemini cennete çevirin


İlyas Ateş

...

yaşarken onların cennette yaşadıklarını gördüğünde
ispatlamış olursun

Sen bu cehenneme kendini bulmak için geldin
kendini buldun ise bu cehennemde kalmak senin

...

varken daha büyüyor gözlerim
açıp odalarını gizli
sıkıca bağlı dişleriyle herkes yanılgıdan ibaret

...

hiç bir şey bilmediğinden dünyaya sarılmıştır yaşam
alanı sanmıştır dünya savaş alanıdır sadece güçlüler
yaşarlar kural budur kim değiştirmeye çalışırsa yok
edilirler bu oyun dünya var olalı aynı oyundur sadece

...

eden insan görünümlü şeytanlardır

İlyas Ateş

...

paylaştıkların en yakınların bile seni anlamak dinlemek
istemezken sen acılar içinde kendi cehennemini yaşarsın
Sen cehennemi nerede ararsın

İlyas Ateş

...

bu söz tabi ki sizlere ağır gelecektir

Gerçeği yaşa ve gör sen istemesen de onlar seni
yalnızlığa iteceklerdir


...