- 957 Okunma
- 15 Yorum
- 0 Beğeni
DEPRESYON-2 (SON BÖLÜM)
Neslihan, yüreğinde biriktirdiği yağmur bulutlarını nihayet gözlerinden boşaltmıştı. Fakat ruhundaki izleri beyninden bir türlü çıkaramamanın eziyetini yaşıyordu. İşyerinden bir arkadaşının Dr. İsmail UYAR’ın kartvizini ısrarlı bir şekilde eline tutuşturması ve "Mutlaka gitmelisin. Göreceksin çok faydası olacak. Çekinmen için hiç bir sebep yok. Yardım alırsan bu süreci daha çabuk atlatabilirsin" sözleri olmasa buraya kesinlikle gelmeyeceğini adı gibi biliyordu.
Doktor, Neslihan’a "Biraz daha iyisiniz değil mi?" diye sorarken gözlerindeki güven veren bakışı görmemek mümkün değildi.
Neslihan, çantasının fermuarını açmış, elini içine sokmak üzereyken doktor tarafından kendisine uzatılan mendili fark etti. Titreyen ellerini selpak mendile doğru uzattı ve teşekkür ederek avuçlarının içine aldı. Mendili, gözlerine noktalar halinde dokundurdu. Sonra burnunun üzerinde bir süre tuttu ve bıraktı.
"Doktor Bey verdiğiniz ilaçlar, kulağımdaki sesi yok edecek, artık kurtulacağım değil mi?" diye sordu kısık bir ses tonuyla.
"Verdiğim ilaç sizi gevşetecek, daha sağlıklı kararlar almanızı sağlayacak. Karanlığın içinde her zaman içinizi aydınlatacak bir ay ışığı ve yanıp sönen yıldızlar olduğunu yeniden keşfetmenize yardımcı olacak. Ama bu küçücük haplardan tek başına mucizevi etkiler beklersek yanlış olur. Birlikte dağları aşmaya çalışacağız. Size tavsiyelerim olacak. Bunları bir plan dahilinde gerçekleştireceğiz. Ama sizin de bana yardımcı olmanız gerekiyor."
"Siz koskoca doktorsunuz! Benim size nasıl faydam olur ki?"
"Birbirimizle koordine halinde olarak... Yani ortak kararlar alacağız ve bunları uygulamak için büyük bir gayret göstereceğiz. Her hafta buraya geleceksiniz ve durum değerlendirmesi yapacağız. Daha sonra ayda bir, duruma göre daha uzun aralıklarla görüşeceğiz. Herşey çok güzel olacak."
Neslihan’ın gözlerinin içi ışıldamıştı.
"Ben hazırım. Siz yeter ki yapacaklarımı söyleyin ne olur?"
Doktor, döner koltuğunu geriye doğru itekledi ve ayağa kalktı. Masanın etrafını dolaştıktan sonra Neslihan’ın karşısındaki koltuğa oturdu. Neslihan, gözleri ile doktorun hareketlerini izliyordu.
"Yaşamış olduğunuz olay karşısında gösterdiğiniz tepki gayet normal. Hasta olduğunuzu kesinlikle düşünmeyin. Şu anda yaralı bir güvercini tedavi ederek yeniden uçurtmayı deneyeceğiz. Ben bu güvercinin kanatlanacağına inanıyorum. Sen de inanıyorsan sorunlardan biri daha şimdiden yok oldu demektir."
Neslihan’ın dudakları yana doğru kavis çizdi.
"Bu güvercin yoksa ben miyim?"
"Evet. Keşke bu olayı hiç yaşamamış olsaydınız ama bazı şeyler bizim kontrolümüzde gelişmiyor. Yoksa bir kağıda isteklerimizi yazardık ve sırtımızı geriye doğru yaslayarak dakika dakika gerçekleşmesini beklerdik. Oysa biliyoruz ki planladıklarımızdan bir kısmı gerçekleşir bir kısmı ise maalesef suya düşer. Ya da tamamen sıradışı bir olayla karşılaşırız. Allak bullak oluruz. İşte bu noktada yapacaklarımız bizi ya gün ışığına çıkarır ya da karanlığa gömülmemizi sağlar."
"Ben, gün ışığına çıkmak istiyorum Doktor Bey."
Doktor, sağ bacağını sol bacağının üzerine attı ve iki elini diz kapağında birleştirdi.
"Ruhumuzda iki farklı saksıda, aynı topraklar kullanılarak ekilmiş iki bitki yetiştirdiğimizi varsayalım. Bitkiler ışık, su ve sevgi ile beslenir ve büyürler değil mi? Biz dert çiçeğimizi karanlıkta bırakacağız ve gözyaşlarımızla sulamayacağız. İlgilenmedikçe, üzerinde durmadıkça üzüntümüzün kaynağında ne varsa gün be gün solacak. Belli bir zaman sonra dertlerimizin kuruduğunu ve yok olduğunu göreceğiz. Sevinç ve huzur çiçeğimizi de ruhumuzun en hava alan kısmına koyacağız. Güzel düşüncelerle besleyeceğiz. Her gün el birliği ile mutluluğu filizlendireceğiz. Bir gün gelecek, sevinç çiçeğimizin saksıdan taştığına tanık olacağız. Hatta daha büyük bir saksıya yerleştireceğiz. Ne diyorsun bu işe?"
Neslihan ellerini doktora doğru uzattı.
"Anlaştık Doktor Bey. Size inanıyorum ve ne söylerseniz yapmaya hazırım."
Neslihan ve doktorun konuşması neredeyse bir saat sürmüştü. Neslihan, konuştukça, içini boşalttıkça kendini daha bir iyi hissediyordu. "Bugünlük bu kadar Neslihan Hanım. Haftaya görüşmek üzere" diye cümlesini noktalayan Doktora Neslihan nasıl teşekkür edeceğini bilmiyordu. "Görüşmek üzere" diyerek ayrılırken sanki bir saat önceki hüzünlü kadın gitmiş yerine bir başkası gelmiş gibiydi.
Neslihan, dışarıya çıktığında tertemiz havayı tüm benliğinde hissedecek şekilde içine çekti. Yolun sonundaki çiçekçiden ilk kez kendisi için rengârenk çiçeklerden oluşan bir demet yaptırdı. Eline aldığında salonuna ne kadar yakışacağını düşledi. Otobüs durağına iyice yaklaşmıştı ki cep telefonunun zili çaldı. Arayan Aylin’di. Havadan sudan konuşmalar yerini başka konulara bırakmıştı.
"Seninkileri gördüm. Elele göz göze dolaşıyorlardı. Yarın İstanbul’a gidiyorlarmış. Haber vereyim dedim."
Neslihan, buz gibi olmuştu. Ellerini yumruk yaptı ve gözlerini bir müddet yumdu. Aklına doktoruna verdiği söz geldi. Ne olursa olsun artık "Dert Çiçeği"nin açmasına izin vermeyecekti.
"Onlar benimkiler değil artık! Hatta hiç bir şeyim değiller. Bana onlarla ilgili bir haber vermek için lütfen arama!"
Telefonu kapattığında ruhundaki "Huzur Çiçeği" filizlenmeye başlamıştı bile.
SON
Aysel AKSÜMER
YORUMLAR
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/64277.gif)
Özlemişim yazılarınızı...En çokta içerdiği mesajları...
Yüreğinize sağlık..
Saygılarımla
![Aysel AKSÜMER](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/61149.gif)
Aysel AKSÜMER
![Aysel AKSÜMER](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/61149.gif)
Aysel AKSÜMER
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/60206.gif)
Ne olursa olsun insan kuvvetli olmak zorunda .Yaşadıkça nelerle karşılanacağı hiç bilinmez.
İyimser düşünceyle yaşanmalı, kötü düşünceleri, olumsuzlukları atmayı bilmeliyiz.
Yazı oldukça düşündürücü, tebrikler, sevgiyle kal...
![Aysel AKSÜMER](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/61149.gif)
Aysel AKSÜMER
![canandemirel](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/60206.gif)
canandemirel
Bunu hep yapmalıyız. sevgilerimle...
![Aysel AKSÜMER](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/61149.gif)
Aysel AKSÜMER
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/39301_cv0ruflsod.jpg)
Canım benimmm çok başarılıydı. Ben kaçırmışım birinci bölümünü. Bugün farkettim. Tebrik ederim canım benim. Sevgilerimle...
![Aysel AKSÜMER](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/61149.gif)
Aysel AKSÜMER
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/57824.gif)
İki bölümü arka arkaya okudum böylesi daha iyi oldu.
Arkadaşının o düşüncesiz sözüne onlar benimkiler değil artık diyebilen Neslihan
iyileşmiş:)
Çok güzel, berrak bir anlatımdı Aysel hanım
ve yine temiz türkçenizle
Tebrik ve takdirlerimle
![Aysel AKSÜMER](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/61149.gif)
Aysel AKSÜMER
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/1490_4anbvimmd2.jpg)
ne densiz bir arkadaşmış şu aylin :)
neyse ki karakterimiz sağlam çıktı. çok güzeldi ve şunu öyle güzel ortaya koyuyor ki: her şey aslında bu kadar basit, dert çiçeğini karanlıkta bırakmak ve gözyaşlarıyla sulamamak!
umarım bu öykünüzü okuyacak herkese ışık olacaktır, çok başarılı buldum ve gönlümdeki kırmızı kurdeleyi taktım bu öyküye...
![Aysel AKSÜMER](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/61149.gif)
Aysel AKSÜMER
![Dr. Ufuk Bayraktar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/1490_4anbvimmd2.jpg)
Dr. Ufuk Bayraktar
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/37906.gif)
bence uzatman çok güzel olmuş canım beğeni ile okudum...bu seri olabilir gerçekten depresyon çok geniş yelpazesi olan insan ruhunun içinde binlerce duygu karmasası sonucu ortaya çıkan bil olgu ki çeşiti çok yola devam can sevgilerimle..
![Aysel AKSÜMER](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/61149.gif)
Aysel AKSÜMER
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/18946.gif)
böyle olması gerekti...final çok hoştu...tebrikler aysel kardeş...saygılarımla
![Aysel AKSÜMER](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/61149.gif)
Aysel AKSÜMER
![Aysel AKSÜMER](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/61149.gif)
Aysel AKSÜMER
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/71711.gif)
Arayan da kabahat canım!
Manyak bu insanlar ya, illa huzur bozacaklar...
Konuşmalarda, olay da bağlantılı ve manidardı ablacım..
Hürmetler..
![Aysel AKSÜMER](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/61149.gif)
Aysel AKSÜMER
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/30645.gif)
Tebrik ederim Aysel Hanım, yine güzel bir kurgu ve güzel sonla biten bir hikaye. Üslubunuz her geçen gün zenginleşiyor, cümleleriniz öykünün ruhunu okşayarak okuyanlara aksettiriyor. Yalnız öykünün sonunda sanki "Bir an önce bitireyim" aceleciliği sezdim. Neslihan çabucak doktorun reçetesini benimsiyor ve hemen uyguluyor. Belki de bir saati bulan konuşmayı tam tahayyül edemediğimden bu izlenime kapılmış olabilirim.
Ama şuna eminim, sizden daha çok öyküler okuyacağız. Ve bekliyoruz...
Saygılarımla...
![Aysel AKSÜMER](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/61149.gif)
Aysel AKSÜMER
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/82610.gif)
bastan sona güzel bir öykü oldu kutlarim
"Ruhumuzda iki farklı saksıda, aynı topraklar kullanılarak ekilmiş iki bitki yetiştirdiğimizi varsayalım. Bitkiler ışık, su ve sevgi ile beslenir ve büyürler değil mi? Biz dert çiçeğimizi karanlıkta bırakacağız ve gözyaşlarımızla sulamayacağız. İlgilenmedikçe, üzerinde durmadıkça üzüntümüzün kaynağında ne varsa gün be gün solacak. Belli bir zaman sonra dertlerimizin kuruduğunu ve yok olduğunu göreceğiz. Sevinç ve huzur çiçeğimizi de ruhumuzun en hava alan kısmına koyacağız. Güzel düşüncelerle besleyeceğiz. Her gün el birliği ile mutluluğu filizlendireceğiz. Bir gün gelecek, sevinç çiçeğimizin saksıdan taştığına tanık olacağız. Hatta daha büyük bir saksıya yerleştireceğiz. Ne diyorsun bu işe?"
ayrica bir lahzada yazilmadigi ve belli bi arastirma socu kalema alindigi düsüncemi bu kismi dahada güclendirdi.
tebirk ederim begeniyle okudum yine;
selam ve saygilar...
![Aysel AKSÜMER](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/61149.gif)
Aysel AKSÜMER
![Aysel AKSÜMER](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/61149.gif)
Aysel AKSÜMER
Mutlu bir son beklemiyordum işin doğrusu. Neslihan bana zor bir hasta hissi vermişti ama düşündüğümden kolay teslim oldu doktora. Esasında bunu bir romana dönüştürsek çok mükemmel bir zarfın içine sarılmış mektup olur. Anlatım, tafiler ve ufak tasvirler zaten çok zarif ve her zaman ki gibi kusursuzluk ölçütlerinde sınıyor kendisini. Abartı yok, yorucu ve düşündürücü olmama sınırında kararlı bir tutumla koruyabiliyor sadeliğini ve yayılmacılığını. İşte bu da sizin tarzınız:)
Tebrikler, yine çok beğendim hem de çok.
![Aysel AKSÜMER](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/61149.gif)