bak bir varmış, bir yokmuş eski günlere...

diyecek,

hayıflanacaktım...oturduğum yerden,
aman ya zaman, ne biçim şeysin sen diyecektim.
işin gücün yok sanki durmadan geçiyorsun, bari bir işe yarasan ya meret.bugün çalış, yarın yine çalış.
bugün ye, yarın yine ye...bugün akşam, yarın sabah...yarın akşam, ertesi gün yine sabah ee derken.

İnsan parmağının ucu kanamayınca akşamın ve sabahın farkına bile varmıyor...akşam sadece günbatımı oluyor.

.
.


İstanbul...


Martıların uçtuğu şehir, uçtuğu değil...uçuştuğu...

Yem vereyim size dedim, şöyle...birgün...günün birinde.bir adak vardı, kesmemiz gereken bir adak...yoksullara adanan bir adak.
düşünmemiştim ellerimdeki ete ilk kez görmüş gibi yapışan bakışlara gideceğini
asma kilitli evlere, penceresiz, tenceresiz yerlerdeki insanların akşamın nasıl olduğunu kendi gözümle göreceğime.


Kolaydır, her bayram bir kurban kesip dağıtmak.biraz da modadır.
-sen ne kestin, der komşu diğerine,
-biz iki tane kestik der diğeri ötekine.

Oysa bilmezler ki bu çocukları bir gören olursa bayramdan bayrama iyi, yoksa nafile...!

.

Dermiş ki, Cenab-ı Allah yaptığını sadaka veya adağı eğer öğünme anlamında söylersen günahtır, teşvik etmek için söylersen günah senin değildir.isterim ki yaptıklarımız bizimle kalmasın...her türlü kalmasın.
kazandıklarımız da kalmasın, harcadıklarımız da kalmasın...dağıttıklarımız da kalmasın.

Arasıra da olsa paylaşalım.
Bilseniz, ne çok martı var, uçan, uçmak isteyen, uçmak için ağlayan...tek göz oda da, penceresi dahi olmadan yaşayan ne çok martı...üstelik adına şehir dediğimiz istanbul’da.




işte o zaman akşamların ne kadar zor olduğunu anladım, martılara sordum.

-bu çığlık sesleriniz bizlere miydi de duymadık...


Biri sevinçle havalara uçtu....

İlk kez bir martının ne dediğini anladım.


-heyy yaşasın bizi bir duyan oldu, uçun çocuklar, uçun bu tarafa doğru...

sahne kocaman bir deniz...içinde yaşayan bizleriz...
ya yüzmeyi yeniden öğreniriz, ya da boğulur gideriz.






günlerdenbirgün 2011 Davidoff