Sağ elimi sadece kalemim için kullanan biri değilim. Belki birçok kimse bilmiyordur ama ben ’Portre Ressamıyım’. Tabi ki tablolarımı sağ elimle yapıyordum. Bu arada öyle çok öğrenci yetiştirmiştim şimdi zorlukla kullandığım, fırçalarıma bazen çığlık attıran, bazen hayrete düşüren, hattta bazen de ünlü ressamların sergilerimde ellerinde büyüteçle tablolarıma yakından bakıp (Acaba boyanın içinde kolaj mı var?) Şüphesi ile incelemelerine yan gözle bakıp, gülümsememek için bulunduğum yerden uzaklaşan, mütevazi ama yeri geldiği zaman hakkını köküne kadar arayan, büyük firmaların tek çağrımla sponsor oldukları iyi bir Ressam!. . .

Peki ne mi oldu?
İşte şöyle bir şey! . .

Bir gün, günlerden herhangi bir gün. Çok iyi giyimli bir bayan karşıma çıktı.
Siyah yepyeni bir pardesü üzerinde. Başında siyah, kenarları krem rengi desenli ünlü bir firmanın eşarbı, elinde çok şık bir çantasıyla beni durdurdu.

-Lütfen bakar mısınız? (Bebek gibi bir ses tonuyla.)
-Buyrun.
-Bana para verir misiniz?

Önce bir yüzüne baktım. . . Makyajdan cildi görünmüyordu. Sonra ister istemez giyimine gitti gözlerim, giymiş olduğu herşey marka! Belli ki meslek edinmiş insan kullanmayı dedim içimden. Sustum.

-Nakit taşımıyorum kusura bakmayın. Dedim ve yürüdüm. Aradan saniyeler geçmeden sırtımda bir acı hissettim, yere yığıldım. Gözlerimi açtığımda başım çok kalabalıktı sadece onu hatırlıyorum. Her yerim ağrıyordu. İnsanlar başıma toplanmış yardım etmeye çalışıyordu. Tek diyebildiğim;

-Yakalayın. . .Siyah pardesü vardı üstünde. Olmuş.
Yardım edenlerden biri çantamdan telefonumu bulup eşime ulaşmış, ambulansla hastaneye kaldırılmışım.

Ve Sağ Kol: Çoklu Kırık. Eğer ameliyat edilirse hiç bir zaman parmaklarını kullanamaz.

-Ne olacak peki?
-Bekleyeceksiniz. Vücut kendi kendisini tamir edecek ama hiç bir zaman eskisi gibi olmayacak bunu bilin.


-Onlar biliyorlardı ama ben bilmiyordum.

Hep iyi olacağım günün ümidiyle yaşadım. Öğrendiğim zaman, nerede bir dilenci görsem üzerine saldırasım geldi.


Sonra. . .
Ben yaralandım, bari başkaları yaralanmasın istedim.

Hani şu sabah ve öğlen programlarında milyonlarca insanı başına toplayan ünlü kişilere ulaşıp şikayet edip derdimin başkalarına da ulaşmasını istedim. Sanırım çok rağbet görmez diye düşündüler, Önemsemediler. . .

Yılmadım.
O bölgenin emniyetine ulaştım. Önemsemediler.

Yılmadım.
İstanbul Emniyetine ulaştım. Tık çıkmadı.

Yılmadım.
Bölgenin ne kadar gazetesi varsa ulaştım. Yahu bir tık da mı çıkmaz?

Yılmadım.
Cumhurbaşkanlığa yazdım. Ne cevap, ne bir tık tık.


İnanmayın. . .

Var mıyız, yok muyuz? Kimsenin umurunda mıyız?


Değiliz.