insan melez bir varlık ya,

balçığını karan aynı zamanda ona ruhundan da üfleyen olunca yaman bir yaşam başlıyor.

bulamaç balçığa ruhundan üflediği an var olan bu melez varlık, ham maddesinin keskin yakıcı kokusu ile latif tanrı kokusu arasında burnu sıkışmış halde, kılıktan kılığa koşturuyor...

ne domuz gibi keyfinde
ne sırtlan gibi leşinde
ne de bülbül misali şakıyabiliyor seherlerde

sabit değil halinde... bir ona öykünmede bir buna...

her debelenmede bir yerleri şişiyor ya da iniyor.

alerjisi var üstüne üstlük beşarete

bazısına göre aslında o, tanrıya

bana göreyse balçığa...

balçıktan da kardeşim her pislik beklenir.

yemezsin mesela balçıktan yapılmış elmayı; ama benzetmişlerse güzel seyri vardır.

bir de damacanaya sulanan versiyonları var ki bu melezlerin hiç sormayın...

tanrıyla misket oynamaya hevesli pet şişe mütecavizleri...

balçıktan tanrı da böyle oluyor yani...