Bulanık ile Malazgirt arası yirmi beş kilometre. Ben Bulanık’lıyım, Bulanık doğumluyum. Ancak Malazgirt’in bir köyünde büyüdüm sayılır. Göreve başladığım yıl Malazgirt’in içine taşındık. Ben sık sık Bulanığa dedemi görmeye giderdim.
Bir hafta sonu yine dedemi görmeye gitmiştim. Mevsim kış, hava soğuk, hafif karlı. Bulanık’tayım eve gideceğim ve aklıma kötü ihtimaller geliyor ama yine de gitmem gerektiği için dolmuşa bindim. Araba yürüdü zaten üç veya dört kişiyiz. Yolda önümüzde giden bir otobüs var ve minibüs onu takip ediyor. Ne tevafuk ki yolun tam ortasında on üçüncü kilometrenin içinde, on ikinci ve on dördüncü değil öndeki otobüs durdu. Otobüs durunca minibüs de durdu. Ne olduysa bilmiyorum ama çok değil on dakikalık bir duraklama dan sonra arabalar hareket etti ancak gidemiyorlar. O on dakikalık süre içinde hafifçe estiren tipi tekerlerin önünü tıkamış, gidemiyoruz. Hepimiz indik, otobüsteki yolcu sayısı da bizden fazla değil. Baktık olacağı yok hepimiz otobüse toplandık. Benim de beş kiloluk bir pakette kıtlama çay için kesme şekerim var paketin ağzı açık. Şekerler parmak boyunda iri iri biz onları kerpetenle kırarak veya ısırarak kıtlama çay içiyoruz. Zaten ısırdığmız için ismi kıtlama olmuş. Yolculardan biri canı çektikçe kocaman şekerlerden birini ağzına atıyor kıtır kütür yiyor. Ben bir şey demiyorum helal olsun. Bu arada kendi aramızda sohbet ediyoruz yarı Türkçe yarı Kürtçe olarak. Cep telefonu da yok kimseye haber edilemiyor. Aradan ne kadar zaman geçtiyse benim şekerleri afiyetle götüren arkadaşım aklına nereden geldiyse birden :
;-Baxin şimdi biz Kürdüzya devlet onun için gelip bizi kurtarmer. Ben bir şey demedim ama otobüsün şoförü hacı abi hemen söze daldı ve :
-Karayollarında çalışanların hepsi Kürt gelsin seni kurtarsınlar. deyince arkadaş sesini kesip şekerin tadına bakmaya devam etti. Sağ olsunlar akşama doğru karayolu çalışanları bizi kurtarmaya geldiler. Aradan geçen bunca yıldır halen aklıma geldikçe gülmek için hep anlatırım.
Serdar KOSTA.