"insanlar seni terk ettiklerinde, bırak gitsinler. kaderin, seni terk eden kişilere bağlı değildir. bu, onların kötü insanlar olduğu anlamına gelmez; sadece senin hikayendeki rollerinin sona erdiğini gösterir." ne güzel demiş J.Roberts


özüne, yörüngesine uygun düşmesi açısından diyebiliriz ki, hayat, sana rast gelecek binlerce seçimden ibarettir, yaşamak ise rast geldiğin her renkten, bir renk doğurarak kendine rast gelmektir.


doğal dengesinde, döngüsünde siyahı ayrı, beyazı ayrı sunuyor aslında hayat sana. rastlaşmalar, buluşmalar, vedalar bu döngünün mekanizmasını oluşturuyor ve sen çarkların dönmesine yardımcı olmak yerine direndiğinde sistem arıza verir ve gri bulutlar üşüşür üzerine


uzunca, kısa bir yoldur aslında hayat ve bu yolda karşına çıkan her insanın bir misyonu vardır kimi, sana ders, kimi, ilham olur kimi de bu yolculukta sana eşlik eder ve sonuç ilişkisinde bu rastlaşmalar seni büyütmeli ve olgunlaştırmalıdır yoksa hayat seni dışlar, yaşamak ise görmemezlikten gelir.


her yeni bir gün başlangıç olduğuna ve taşıma canla da bu içindeki yaşlanmış değirmen dönmeyeceğine göre yara almış ya da almaya müsait ilişkiler bitmeli, bitirilmeli yani çürük elma varsa kasada çıkarılmalı ki diğer elmalar (ilişkiler) çürümesin yani büyümeli ve kendinin ezilmesine, küçülmesine müsaade etmemelisin.. her insanın ruh ve beden eşi olduğuna inanmalısın ve hayatın boyunca belki bir kez ya da hiç kez karşına çıkacak olan bu eş eğer karşına günün birinde çıkarsa hiç vakit kaybetmeden hesapsız, kitapsız ona tüm çıplaklığınla sarılmalısın. çıkmamışsa da beklemek gibi bir gaflette bulunup zamana yenik düşme zaman şeytandır.


evet ne diyordum..birileri girdiği gibi birileri de hayatından çıkacaktır elbet çıkan biri yani miadı dolmuş biri aslında senin için bir kayıp değil, bir geçiş dönemi hatta kazanç olarak görülmeli ve bu kesinlikle ne bir reddedilme ne de bir başarısızlık göstergesi olarak görülmeli. zor gelse de bazen kabullenmek paylaşılan hikayenin sonu geldiği anlamına gelir ki gitmesi, bitmesi gerekene, gerekenlere direnmek hayatın akış dengesine direnmektir ve mutsuzluğa yol açtığı gibi büyümeyi de geciktirir ve en önemlisi de yeni olasılıkların önünü tıkar bu sebepten elmanın çürük olduğunu iyi sentezlemek önemlidir ve kasada ne kadar az, öz sağlam elma olursa o kadar nefes alır yaşamak.


vedalar zordur hele ki hatıraları eşsizse ama kabul etmek gerekir ki o kişi/kişiler sana artık acı veriyordur buna müsaade edilmemeli aslında veda o kişinin hayatında önemli bir rol oynadığını kabul etmek demektir sıradan olsaydı zaten acıda vermezdi. evet, unutmak mümkün olmayabilir ama hatıralar eşsizse onu güzel anmak, unutmamak hayatınızda olmasından iyi ve sağlıklıdır unutma ki, sen bireysin, değerlisin ve yaşamak adına yeni kapıların açılmasına izin vermelisin


bu veda, bir aşk ilişkisine dair ise acı boyutu farklı elbette önce bir tahterevalli bul kendine bir ucuna aklındaki seni diğer ucuna kalbindeki seni oturt ve serbest bırak ayaklarını doğru cevap yere yakın olan sen olacak.. empati çok değerlidir tüm ilişkilerin kullanma klavuzudur adeta. elbette aşk ilişkin de son noktayı koymak yani ayrılmak söz konusu olursa bu süreç canını yakacaktır ama bu dünyanın sonu anlamına gelmez hem bu acı zamanla demlendiğinde yeni baharlarda filizlenecektir eksildiğin güneşlerine adı yeni bir sevgi, sevgili, arkadaşlık, dostluk ve en önemlisi tecrüben yani kendinle kurduğun sağlam bağ seni yönlendirecektir ki bu da ileride ilişkinin/ilişkilerinin çürük elmaya evrilmemesi için önemlidir.


evet, hayat bir kitaptır ve kalemde, sayfada sensin, öykünü sen yazıyorsun bu sebepten biri/birileri gitmeye karar verdiğinde, bunu kitabının sonu değil, sadece çevirdiğin bir sayfası olarak gör. kadere inan ya da inanma ama ilişkileri hayatına gerektiği zaman getirir, gerektiği zaman götürür..



imbatto926