Küçük hayaller kurdum.
Seninle konuşabilmek bir hayaldi. Sesini duyabilmek , o sesin bana seslendiğini düşlemek ve cevap verebilmek. Sadece seninle konuşabilmek için 1 ay bekledim. Her gün seninle konuşacağım günün hayalini kurdum. İnsan bir sesi düşler mi ? Birinin gözlerinin içine bakabilmeyi , yakından her zerresini hissedebilmeyi ? Bir gün olsun yılmadım düşlemekten. Senin hayalinle kalkıp senin hayalinde yattım günlerce. Belki yine bana yer vermek istersin , belki yine "geç , geç" dersin ve sesini duyarım diye seni görebilmek için her gün erkenden uyandım. Uykumu bile açamazken saçlarımla , makyajımla uğraştım saatlerce. Ve seni görmeme ihtimalime karşın o durakta bekledim seni. Senin haberin yokken. Kaç otobüs kaçırdım , kaç kez geç kalmanın eşiğine geldim. Bazen 1 saat beklediğim oldu seni. Ama hiç pişman değildim , yine olsa yine yapardım. Çünkü hepsi 1 saniye bile olsa yüzünü görmeye değerdi. Sesini unutmamak için ilk duyduğum gün kaç kere tekrar ettim söylediğin o basit kelimeyi. Sen bilmiyorsun , bilemezsin. Didik didik her yeri araştırdığımı , sadece adını öğrenebilmek için bile her gün saatlerce uğraştığımı... Sana istek attığım gün migren atağı geçiriyor olmama rağmen dakika başı kontrol ettiğimi bilmiyorsun. Hani bana en başında ilişki istemediğini söyleyemeyecek kadar korkak ama vaktim yok diyecek kadar gurursuzsun ya , ben o gün yemek bile yemeden sadece sana adamıştım kendimi. Senin yüzünü görebilmek için sabahın köründe elimle valizle durağa yürümüştüm. Sırf yüzünü görebilmek için. Benimle ilk gerçekten konuştuğun gün benim oldun zannettim. O kadar ulaşılamaz bir hayaldi ki seninle konuşmak , bir an her şey gerçek oluyor zannettim. Ama rüyasının en güzel yerinde uyandırılan bir çocuk gibi yarım kaldı düşlerim. Bana günaydın diyen o güzel sesin şimdi sadece içinden konuşuyor. Gözlerin gözlerimi yok sayıyor. Üstelik sen bunların hiçbirine üzülmüyorsun. Hatta belki içten içe beni kendine böyle aşık ettiğin için egon tatmin oluyordur. Ama ben paramparçayım. Daha önce aşık oldum. Birkaç kere. Canım çok yandı. Sanma ki alışık değilim. Ama sen kimsenin ulaşmadığı yerlerden yaraladın beni. Ağlamak istiyorum. Tek bir gözyaşı çıkmayacak hale gelene kadar. Bağırmak , ortalığı yıkıp dökmek ve sesim sana ulaşıncaya kadar ne istedin benden diye isyan etmek. Ama yapamıyorum. Sanki ağlarsam ruhum bedenimden ayrılacakmış gibi hissediyorum ve cesaret edemiyorum. Herkes bana o çocuktan sana yar olmaz , unut diyor. Sana bunları yaşatan birini nasıl sevebiliyorsun diyor. Ama hissettiklerimi kimse bilmiyor ki. Her aldığım nefeste seni düşündüğümü kimse bilmiyor. Üstelik sana kızmak istemiyor da değilim. Senden nefret etmek ve sana ait her şeyi silmek istiyorum. Ama sanki sana olan kırgınlığımı , acımı bile sana sarılıp ağlayarak yaşamak istiyorum. Sanki ona bile yalnız sen iyi gelirmişsin gibi. Neden böyle oldu , neden böyle bağlandım sana ? Canım çok yanıyor. Senin acın varken diğer acıları bile unutuyorum. Aklımdan tek saniye çıkmıyorsun. Alışmak da istemiyorum sensizliğe. Diyeceksin ki hiçbir şey yaşamadık. Haklısın. Ama senden önceki hayatımı istemiyorum. İçinde sen olmayan hiçbir şeyi istemiyorum. Sadece seni istiyorum. Sensiz yağan yağmuru da istemiyorum sensiz açan güneşi de istemiyorum. Uyandığımda seninle karşılaşma ihtimalim olmadan dışarı çıkmak istemiyorum. Senin yürümediğin yollarda yürümek istemiyorum. Senin solumadığın havayı solumak istemiyorum. Gece uyurken seni düşünmeden uyumak istemiyorum. Senin dışında bir şeye canım yansın istemiyorum. Sen sana bu kadar aşık olduğumu hiçbir zaman bilmeyeceksin. Senden yaptıkların yüzünden nefret eden bir kız sanacaksın beni. Ben de gururumdan dolayı belli etmeyeceğim sana. Ama her kafamı çevirdiğimde , her seni görüp de gülümseyemediğim anda içim parçalanacak. Yok olmak isteyeceğim. Eve gidip ağlayacağım. Seninle konuşamadığım için , sana gülemediğim için. Sonra bize bu sonu layık gördüğü için evrene lanetler savuracağım. Hayırlısının böyle olduğuna beni ikna etmeye çalışanlar olacak. Çok daha fazla üzülecektin belki diyecekler. Ama hiçbiri içimdeki Hasanı görmeyecek. Ben Hasansız var olamıyorum , onlar ne bilecekler. Hasan bile bilmiyor ki. Nefesim sıkışıyor. Ağladım. Ama şu an daha rahatım. Korktuğum gibi olmadı. Değişik bir huzur kapladı içimi. Sana ulaşıp kaybetmek ulaşamamaktan daha zormuş. Ellerimden kayıp gidişini izlemek... Acaba sana önerdiğim şarkıları dinliyor musun diye merak etmek , içten içe dinlediğini ümit etmek. Ama sevmek sanırım böyle bir şey. Sevilmek güzel diyorlar. Ama sevmek sadece seveni tüketip bitiriyor. Üstelik bundan hiç pişmanlık da duymuyorsun. Kendimi kandırmamın lüzmu yok. Seni 1000 kere görsem o durakta , 1000’inde de sana aşık olurdum. Ve bunun seninle ilgili hiçbir şeyle alakası yok. Ne görünüşün ne tavrın ne karakterin. Seni 1 saniyeliğine görmem yetti. Önüne geçemezdim. Hatta çekeceğim acıyı az da olsa öngörmüştüm. Buna rağmen yaşamak istedim. Bir umut değil miydi yaşamak ? Kötü birisin diyorlar. Bırak diyorlar.haklılar sanki bilmiyor muyum ? Ama yine de vazgeçemiyorum işte. Bunun hiçbir şeyle alakası yok. Hiç kimseyle hiçbir olayla alakası yok. Tarif edemediğim şeylerle alakası var. Sakinleştim. Belki biraz ağlamaktan. Ama gördüğün gibi söylediğimi kanıtlar gibi yaşadıklarım. Sen olan yarama yine seni düşünmek , seni yazmak iyi geliyor bana. Ruh hastası mı bu kız diyebilirsin. Bu denli daha önce sevmedim ki ? Bu halimi daha önce hiç tanımadım ki. Ailem bile inanmadı. Biz seni biliyoruz dediler. Dedim ki bu sefer başka. Bu sefer ben çok kötü düştüm kuyuya. Anlayan olmadı. Olmasın da zaten. Ne hissettiğim bile bende gizli kalsın istiyorum. Sen zaten ne istediğini kendin bile bilmiyorsun. Beni istemediğini biliyorum. Ya da belki bu ihtimale tutunup üzülmemek için hiç düşünmeden eliyorum kafada. Sana dilediğin özürler hiçbir yaramı sarmadı diye bağırmak istemiştim. Ama bu da bir yalan olurdu. Çünkü o özürlere hakıp defalarca ağladım. Yalan olduklarını bile bile. Belki beni sevmemene ağladım belki de seni böyle sevdiğim için. Ne değişecek ki ? Her yol nihayetinde sana çıkıyor. Bir gün dönüp de bana gelmeyeceksin. Ben de sonsuza kadar seni düşünmeyeceğim. Delicesine aşık olmak rasyonelliğimi silmiyor bir anda. Her şeyin farkındayım. Başka insanlar girecek hayatımıza. Hatta belki çoktan olan insanlar. Ama bir gün iyileşirsin. Yaralarını ben sarmak istemiştim. Acılarını paylaşmak istemiştim. Seninle beraber iyileşmek istemiştim. Seni hiçbir zaman unutmayacağım. Sen beni unutacaksın. Merak etme. Ve söyleme fırsatı bulamayacağım için ilk ve son kez ; Seni seviyorum Hasan.