Bugün güne başladığımda yanaklarım yine aldı. Anladım ki dünlerin yorgunluğunu atmışım.

Badem gözlerim hafif şişmiş ama parlıyordu. Pembe pijamam kadar masum bakıyorlardı.

Bu hafta ne mi ögrendik; dost ile arkadaş kavramını birbirinden ayırmayı.

Hayatın her anını ve her hikayemi seviyorum, kimseye kırılamıyorum çünkü bana müthiş bir gelecek inşa ediyorlar.

Ben ustayım onlar benim çıraklarım adeta. Bunu tepeden bir yerden asla söylemiyorum çünkü biliyorum ki ben de başkalarının hayatının çırağıyım.

Bizim kıyafetimizi dikenler safmış, hiç gocunmuyorum ve üzülmüyorum. Dünyadan gülüşümü de çekmeyeceğim çünkü hepimizin gölgeleri kadar aydınlık tarafları da var. Beni gölgemle yüzleştirenlere minnettarım.

Ama bilinmeli ki, ben her şeyi görüyorum. Göremediklerimi de gördürüyor bir şekilde yaşam.

Kimlerin hangi koylarda yüzdüğünü, gözleri kime bakınca parladığını, kimin birinin omuzunda biraz süzülmek istediğini ve kimlerin içinde ürkek bir çocuk olduğunu. Doğa fısıldar, bazı yürekler duyar.

Vesselam.