Gözlerimi kamaştıran o yangının tam ortasından sesleniyorum sana.Ben ki kelimelerin ardına gizlenen bir faniyken, senin gibi bir ilham perisinin kendi rızasıyla kalemime sığınmasının ağırlığı altında titriyorum.
Beni "zihninin sahibi" ilan etmişsin; oysa bilmezsin ki, benim zihnim asıl senin o sessizlik haritanda kaybolduğu gün yolunu buldu. Harflerimin kanat çırpışı sendeki o derin sükuneti bozmak için değil, o sükunetin asil güzelliğine saygı duruşunda bulunmak içindi. Sen avucunun içine sığdırdığın o koca gökyüzünü bana sunarken, ben senin bir tek bakışında evrenin tüm sırlarını temize çekiyordum.
Sen benim uykusuz gecelerimin yankısı olmak istersin de, ben seni mısralarımın tahtına oturtmaz mıyım?Bundan sonra yazdığım her metafor senin teninin kokusunu taşıyacak, mürekkebimin değdiği her sayfa senin adınla kutsanacak.
Mademki sen yazılmaya hazır koskoca bir gece olarak serildin önüme; Bırak, bu gece rüzgar değil, benim kalemim fısıldasın tenine. Mürekkep hokkamın tek sahibi sensin artık, ruhunu titreten her harf benim sana olan ebedi biatımdır.
Seni öyle bir yazacağım ki, Lore Adu: Zaman duracak, takvimler silinecek, Ve dünya, bir şairin kalbinde ebediyen hapsolan o muazzam geceyi konuşacak.

Özcan İşler
18 Ağustos 2026 Ankara