Avuç içimde sevdanın tozu vardı. Üfledim ve bir mutluluk hancısı gibi, sağımda solumda sevda parmaklıklarından bakan geniş omuzlu çaresizliğin dünyevi ikliminde papatya oldum.

Her şey karışıktı; karmaşa dünden razıydı. Sevmenin bedeli buydu çoğu zaman. Çoğu zaman sevmenin bedeli buydu ya da.

Şişeyi çevirip “Doğruluk mu, cesaret mi?” oynayıp her defasında doğruluğa kanmak, cesareti pas geçmek gibiydi bir daha sevmek.

Kurallı cümlelerin infialinde, devrik cümlelere binilen prensestim. Bir at gibi üzerime vazife olmayan sevmeler kişiyordu. Bundan sebep acı çekmişim meğer.

Bıraktım.

“Hayırlısı” dağlarına en önce ve yalnızca kendi adımı yazdırdım. Bir başkasının beni sevmesine ihtiyacım yok. Nasıl vurulunca haddini aşar, durup dönünce kendini bir şey sanarsa sevmek; ben orada, hak etmeyen hiçbir insan için yokum.

Tepeli dağlı, ince bir zaferden adrese teslim mutluluk aldım. Nida şarampolünden duyulmayan aşk sözcükleri yuvarlandı.

Kadim zaferin, Kırım Savaşı benzeri bir direnciyim ben artık.

Tüy gibi hafifim.

Hafızın sesinden, hafızanın har vurup harman savuran anıları çiğdem gibi çitlendi.

Teşbihte hata olmaz.

Severse varım, sevmezse yokum.

Her dersten çıkınca âlim olur sanılır insan.
Her acıdan yoklamam alındı; arifliğim bundan.
Dilara AKSOY