Temmuz güneşinin Ankara üzerine çöktüğü o kavurucu günde, direksiyonu tutan elleri yine hafifçe titriyordu Asya’nın. Ehliyetini alalı on beş yıl geçmişti ama trafikte akan o devasa akıntıya kapılma cesaretini ancak kızı ortaokula başladığında, servis bulamayınca toplayabilmişti. Her anne gibi kızım için yapabilirim diyordu içinden. Başkentin sabırsız sürücüleri, üzerine eklenen kadın şoför önyargısı ve trafiğin bitmek bilmeyen keşmekeşi zaten yorucuydu. Yine de en büyük sığınağı, şehre yeni taşınan kız kardeşiydi.

Mülakat sistemi denilen bozuk ve çürük sistemde küsüratlarla elenen, hayalleri yarım kalan öğretmen kız kardeşi ve sakin huylu eniştesiyle , onlara günlerce ev aramışlardı. Bütçelerine uygun istedikleri gibi tek yer, dönüşüm alanlarından Çinçin’deki o yeni siteydi. Asya, kimsesiz hissettiği bu koca şehirde kardeşine yakın olmanın avuntusuyla teselli buluyordu.

Öğle arasında kardeşinin daveti üzerine yola çıktı. Kardeşinin sokağına her girdiğinde, semtin geçmişinden sıyrılıp gelen tekinsiz bir gölge Asya’nın göğsüne otururdu. Yol üstündeki fırının önünde durdu. Sıcak havanın etkisiyle mahalledeki tüm pencereler sonuna kadar açıktı.
Tam arabadan ineceği sırada, sokağın ortasına bir çığlık devrildi.

"Yapma!"

Bir kadının feryadı, Temmuz sıcağını bir anda bıçak gibi kesti. Asya’nın yüreği sıkıştı. Gözleri delicesine pencerelerde dolaştı ses sanki bütün pencerelerden geliyordu ama sesi çıkaran evi bulamadı. Fırıncı ekmekleri dizmeye, yoldan geçenler yürümeye devam ediyordu. Mahallenin girişinde her zaman bekleyen polis aracı da o gün yoktu. Sanki bu dehşeti bir tek o duyuyordu.

"Ah gözüm! Bırak beni, bıktım artık!"

Çığlık yerini inlemelere bıraktı. Asya olduğu yerde donakaldı, kanı çekilmiş, tüyleri diken diken olmuştu. Ardından, ses ansızın kesildi. Sokak, hiçbir şey olmamış gibi o cansız akışına devam ediyordu. bir kadın susmuştu, bütün insanlığın sustuğu yerde.


Asya, kucağında o ağır sessizlikle kardeşinin evine çıktı. Sofraya oturdu ama tek bir lokma bile yutamadı. "Midem kötü," diyebildi sadece. İçinde büyüyen çaresizlik ve kulaklarında çınlayan o meçhul kadının acısıyla, sessizce kalkıp işinin yolunu tuttu.