Yaz, mevsimlerin en sessiz şairidir. Güneş, gökyüzüne altın harflerle umut yazarken, deniz kıyıya her vuruşunda insanın içindeki suskunluğu okşar. Rüzgâr, geçmişten kalan kırık hatıraları usulca savurur; yerlerine iyot kokulu yeni düşler bırakır. Akşam, yakamozun ince ışığıyla suya eğildiğinde, zaman kendi gölgesine çekilir. O an insan anlar ki mutluluk, büyük gürültülerde değil; ufka dalan bir bakışta, tuz kokan bir nefeste ve kalbe dokunan sessizlikte saklıdır.

Yaz, yalnızca yaşanan bir mevsim değildir; ruhun yeniden yeşerdiği, umutların küllerinden doğduğu ince bir hikâyedir. Her gün batımı, “yarın” diye fısıldayan yeni bir başlangıç; her gün doğumu ise hayatın insana sunduğu sessiz bir mucizedir. Ve insan, en çok yaz akşamlarında anlar: Bazı güzellikler konuşulmaz, sadece hissedilir; tıpkı denize düşen bir yakamoz gibi…

Seçim Seziş