Yıl 1426. Osmanlı Devleti’nin payitahtı Bursa, hanların önünde feryat eden develer, baharat kokuları ve dünyanın dört bir yanından gelen tüccarların sesleriyle çalkalanıyordu. Sultan II. Murad Han’ın saltanat yıllarıydı ve devlet, Fetret Devri’nin yaralarını sarıp yeniden şahlanışa geçmişti.32 yaşındaki Osmanlı tebaası kumaş tüccarı Alâeddin, İpek Yolu’nun bu en canlı merkezinde, Koza Han’daki dükkanının önünde duruyordu. Babasından kalan vasiyet zihninde taze, yüreğinde ise büyük bir fetih arzusu vardı. Bu yıl, sadece Bursa’nın ipeğini satmakla yetinmeyecek, Osmanlı coğrafyasının yeni ticaret hatlarını keşfetmek için yola çıkacaktı.Heybesine yerleştirdiği akçelerle, arkasında bıraktığı şehirden ayrılıp Rumeli’ye, yeni fethedilen topraklara doğru ilk adımını attı. Bu yolculuk, hem hanedanın büyüyen gücünü gözler önüne serecek hem de Alâeddin’i bilinmez tehlikelerin kucağına itecekti.

Alâeddin, Bursa’dan yüklediği değerli ipek kumaşları ve baharat çuvallarını katırlara yükleyerek kuzeybatıya, Edirne’ye doğru yola çıktı. Balkanlar’ın yeni fethedilen topraklarında ticaret bağlarını güçlendirmek istiyordu. Yolculuğun beşinci gününde, sık ormanlarla kaplı ve sisli Istranca dağ geçidine ulaştılar. Gün batarken ormanın derinliklerinden gelen tekinsiz bir sessizlik, kervandaki korumaları tetikleye geçirdi.Birden çalıların arasından fırlayan oklar, kervanın önündeki iki muhafızı yere serdi. Çığlıklar ve kılıç şakırtıları ormanı doldurdu. Bölgenin namlı eşkıyası "Kara Yorgi" ve adamları, kervanın etrafını sarmıştı. Alâeddin, canını ve babasından kalan mirası korumak için hemen kılıcına sarıldı. Eşkıya reisiyle göz göze geldiğinde, bu pusunun sıradan bir soygun olmadığını, Bursa’daki rakip tüccarların ona kurduğu bir tuzak olduğunu anladı.

Kara Yorgi’nin adamları çemberi daraltırken, Alâeddin ve kalan üç muhafızı sırt sırta vererek kervanı savunmaya çalışıyordu. Alâeddin, savurduğu kılıç darbeleriyle iki eşkıyayı alt etmeyi başarsa da sayıca çok üstün olan düşman karşısında güçleri tükenmek üzereydi. Tam o esnada, dağ geçidinin yamaçlarında yankılanan gür bir nâra ormandaki tüm sesleri bastırdı.Ufukta, atlarının nalları toprağı döven Osmanlı akıncıları belirdi. Bölgede asayişi sağlamakla görevli akıncı beyi ve müfrezesi, kılıçlarını çekmiş bir fırtına gibi tepeden aşağı süzüldü. Akıncıların ani baskınıyla neye uğradığını şaşıran eşkıyalar bozguna uğradı; Kara Yorgi ise yaralı halde ormanın derinliklerine kaçarak izini kaybettirdi.

Alâeddin nefes nefese akıncı beyinin önünde eğilerek canını ve mallarını kurtardıkları için şükranlarını sundu. Ancak beyin heybesinden çıkardığı bir mühürlü mektup, bu pusunun ardındaki hainin Bursa Sarayı’na kadar uzanan çok daha büyük bir komplonun parçası olduğunu fısıldıyordu.

Akıncı beyinin uzattığı mektubun üzerindeki balmumu mühür Alâeddin’e hiç yabancı değildi. Titreyen elleriyle mektubu açtı ve satırları okudukça beyninden vurulmuşa döndü. Mektuptaki yazı, Bursa’da çocukluğunu beraber geçirdiği, ticaret ortaklığı kurduğu ve can dostum dediği Süleyman’a aitti. Süleyman, Alâeddin’in mallarına çökmek ve Bursa ipek pazarının tek hakimi olmak için Kara Yorgi ile anlaşmış, kervanın rotasını haince eşkıyalara fısıldamıştı.Bu ihanetin acısıyla kavrulan Alâeddin, öfkesini dindirmek için acele etmedi. Akıncı beyinin de tavsiyesiyle hemen Bursa’ya dönmek yerine, asıl planına sadık kalarak Edirne’ye, Sultan II. Murad Han’ın sarayına sığınmaya karar verdi. Hem mallarını güvende tutacak hem de adaleti bizzat devletin en yüksek makamından isteyecekti. Günler sonra Edirne Sarayı’nın kapısına ulaştığında, heybesinde sadece değerli kumaşlar değil, en yakın dostunun ihanet belgesi de vardı.

Edirne Sarayı’nın ihtişamlı Divan-ı Hümayun kapısından giren Alâeddin, Sultan II. Murad Han’ın huzuruna kabul edildi. Başından geçenleri, uğradığı pusuyu ve en yakın dostu Süleyman’ın ihanet belgesini hünkâra sundu. Sultan, devletin ticaret yollarının güvenliğini sarsan ve kul hakkına giren bu hainliğe hiddetlendi. Derhal Bursa kadısına ve subaşısına gizli bir ferman gönderildi.Alâeddin, Sultan’ın koruması altında Bursa’ya döndüğünde, Süleyman onun öldüğünü sanıp çoktan mallarına el koyma planları yapıyordu. Ancak çarşının ortasında Alâeddin’i ve arkasındaki devlet görevlilerini görünce beti benzi attı. Divan kuruldu, Süleyman’ın tüm ihanetleri mahkemede yüzüne vuruldu. Adalet yerini buldu; Süleyman’ın tüm mal varlığına el konularak Alâeddin’e tazminat olarak verildi ve kendisi de zindana atıldı.Alâeddin, yaşadığı bu ağır imtihandan daha da güçlenerek çıktı. Artık sadece Bursa’nın değil, Sultan’ın himayesinde tüm Osmanlı coğrafyasının en güvenilir ve en büyük tüccarlarından biri olmuştu. 1426 yılında küçük bir kervanla başlayan bu yolculuk, adaletle taçlanan şanlı bir ticaret imparatorluğunun ilk adımı olarak tarihe geçti.