Aynalar aynalar... Nereye dönsen aynalar. Nefsin hangi odasına girsen; Başka başka aynalar. Kimi büyük gösterir kimi küçük. Kimi iyi kimi kötü. Suç bakanda mı; yoksa baktıranda mı? Yoksa aynayı sırlayanda mı? Suç ne bakandaydı henüz kendini tanımamıştı. Kendi yansımasıyla davalıydı. Suç ne baktırandaydı. Yaratıcı boşuna mı göndermişti yansımasını? Aynaydı sonuçta hem gösteren hem görünendir. İnsanoğlu işte hem etken hem edilgendir. Lakin içinde bir sır vardır. Nasıl sırlandıysa onu da ; ancak ehil gözler görürdü, gönlünü açtıkça. Herkes suçlar vesvese verir diye ; ama kimse akletmez:" ...Secde et dendi Ademoğlu’ na..." Dedi :"...Etmem ben daha üstünüm..." İşte insan o an anlamalıydı , sendeki nefis onda da var. Denmiyor mu?" Yüce Kitapta" :" ...Nar-ıcehennemin yakıtı iblisler ve insanlar..." Birde iblis olmuş insan görünümlüler var. Bırak suçu atmayı başkalarına. O da senin benim gibi bir kul. Sen sığın Allah’a. Üstelik sana akıl, irade ,gönül vermiş. Gönül de Allah’ın evi. Oturtma o tahta başka kimseyi. Yoksa alır elinden iradeyi; fısıldar nefsine şerri. Geriye ne irade kalır, ne akıl. Sana verir de vesveseyi ; yaptırır istediğini. Yaptırdıktan sonra karışmaz ötesine. Çekilir köşesine. Kalırsın başbaşa sen olmayan gerçekle. Işıl Koyuncu