Lütuf ekseni

Gönül kırgınlığı, aşk üşümesi, ruh güncesi derinliğinde gölgeli gece kederiyle yoğruluyorum, pişmanlıklarımı, hatalarımı, yanlışlarımı örtmeye çalışırken, çaresizlik uçurumunun en dibini yaşarken.
Ben, neyim, kimim, kimliğimi sorguya tutarken, üzdüğüm, üzüldüğüm nokta ve virgülleri saymaya dururken.

1.

Benim gamdan, kederden başka yol dostum yok, sevinç teğet geçerken yüzümün deltasından. Ruhumun sırtını, öksüz ve yetim eller sıvazlar ağlama resitallerine eşlik eden hüzünlü şarkıların notalarıyla. Bir zerreyim oysa, akıl tutulmasında, şaşkın düşüncelerle. Kanıksadığım, odaklandığım kalp yükü ezikliğimle. Yokuş yukarı çıktığım yollar, çelimsiz bedenimi ağırlaştırır, her iniş ruhumu deforme edip, incitip, sızlatırken.

2.

Serzeniş, sitemkar, kırılganım; beni bazen hiç eden, bazen iç eden edalı, nazlı insanlar cephesinde. Savaşacak ne gücüm olur, ne de mühlete bindirdiğim hâlim. Kimsesizim dediğim anda, inancım- itikadim, yumuşak, naif uyarılarla, “ nefesin kadar yakınım!” hissiyle benimle olur. Ölçülü yanlış ve doğruları, duygu terazimde tartmaya çalışırım, manevi entellektüel karakterle.
Müşfik tarafıma, yara berelerime, merhametime dokunmak istiyorum bazen, bana dostlukla yaklaşan birinin hissiyle. Fedakarlıklarımın azlığından, acizliğinden, cılızlığından hicap duydum, bana duyulan aşk merhametinin, merheminin izini canımın en canında hissederken.

3.

Bir yanış var içimde, çok derin, çok yakıcı. Yaşadığım kalp muhatabımın bende bıraktığı sızının hazzıyla avunuyorum, buruk gülümseyişimi iç savaşımın barış bayrağı niyetiyle. Ruhumdaki, derin takvim haritasında yerini arıyorum; vefanın, sevdanın, sevipte sevilememenin uhdesini, vebalini..

Dipnot;
Ne demişti rahmetli Neşet Ertaş

Sinemde gizli yaramı kimse bilmiyor
Hiçbir tabip yarama merhem olmuyor
Boynu bükük bir garibim, yüzüm gülmüyor
Gönlüm hep seni arıyor, neredesin sen, neredesin sen?
Boynu bükük bir garibim, yüzüm gülmüyor
Gönlüm hep seni arıyor, neredesin sen, neredesin sen?

_dîyâr