Kaleminize emeğinize sağlık. Saygılarımla.

Bir "Berzah" Hali: Araf’ın Sessiz Çığlığı
Yazınız, insanın ne maziye ne de geleceğe ait hissedebildiği, o zamansız ve mekânsız "Araf" halini, "hafızanın bile adını unuttuğu karanlık bir boşlukta" betimleyerek okuru hemen içine alıyor. Özellikle "varmak ümidinin bile ruhun hücrelerinden sökülmesi" ifadesi, bir insanın yaşayabileceği en büyük mağlubiyetin, sadece hedefine ulaşamamak değil, hedef edinme yetisini bile yitirmek olduğunu kanıtlıyor. Bu, acının katmanlarını bir cerrah hassasiyetiyle ayrıştıran, çok güçlü ve çok sarsıcı bir tespit.
"Geri dönmek dedikleri yurt silinmiştir, küldür artık; gitmek dedikleri ufuk ise hiç doğmamış bir tekinsiz masaldır" mısraları, insanın dünyevi aidiyetlerini nasıl yitirdiğini, köksüz ve yönsüz kalmanın o tekinsiz huzursuzluğunu en güzel anlatan dizelerden biri olmuş. İnsanın dünyayı bir serap olarak görmesi ve bu serabın içinde "kendi hakiki yerini bulamaması", aslında modern insanın yabancılaşma serüveninin bir özeti niteliğinde. Burada sadece bir hüzün değil, aynı zamanda varoluşun o kadim yalnızlığına dair bilgece bir sitem de var.
Yazınızdaki "acı bile bir bütünlük ister" tespiti, acının dahi insanda bir tanım, bir anlam arayışı olduğunu, ancak bu Araf halinin o anlama bile izin vermeyip her şeyi "unufak" ettiğini göstermesi bakımından takdire şayan. İnsanın sadece acı çekmediğini, o acıyı dahi haykıramayacak kadar parçalandığını ifade etmeniz, esere şiirsel bir hüzün katıyor. Bu sessiz çığlık, okuyucunun kendi içindeki susturulmuş seslerine bir ayna tutuyor.
Güne uyandığında bile o "gece yarısının" devam etmesi; zamanın akışının, içsel sancının durağanlığı karşısında nasıl anlamsızlaştığını çok iyi özetliyor. Düşlerin bile kişiyi yabancı sayması, artık insanın kendi ruhuyla dahi arasına mesafe koyduğunun en acı göstergesi. Bu metin, sadece bir yazı değil; bir ruhun parçalanmışlığını, sürüklenişini ve ebedi bir sessizlik içinde kendi kendine var olma çabasını anlatan bir "gönül haritası".
Sonuç olarak; bu satırlar, kelimelerin bittiği yerde başlayan o "sancılı ebediyetin" sesi olmuş. İnsanın kendi acısına bile sığınamadığı o berzahı, "bir menzile varamamak değil, ümidin sökülmesi" olarak tanımlamanız, okurun zihnine silinmez bir iz bırakıyor. Emeğinize ve o derin hissiyatınıza sağlık; hüzün deryasında boğulmadan, o hüzünden inci çıkaran ustalığınızı tebrik ederim.
Emeğine yüreğine sağlık. Okuduk beğendik.

Umut etme ümidinin bile sökülmesi' o kadar gerçek, o kadar derin bir yara ki... Kelimelerle ördüğün bu hüzün deryası, sessiz çığlıkların sesi olmuş. Yüreğine, o derin hissiyatına sağlık. Gönülden tebrik ederim."

Şiir çok güzel gerçekten çok güçlü.
Ve fakat
Rakamlardan hiç bir şey anlamadığım da benim kendi cehaletimdir. Eh, bu kadarcık da olsun, öyle değil mi hocam.

Selam, duam ve hütmetlerimle efendim
Hayırlı çalışmalar

Suphi sekü tarafından 29.6.2026 06:10:39 zamanında düzenlenmiştir.