Her gün birbirinin neredeyse aynısı. Bazen değişik şeyler oluyormuş gibi geliyor aslında dönüp duruyorum. Sürekli bir köşe yaratıp, ah şu köşeyi bir dönsem diye iç geçiriyorum. Muhakkak ki eninde sonunda dönüyorum o sahte köşeyi de. Biraz ilerliyorum güzel, sonra bakıyorum yol aynı yol, çember aynı çember. Yine dönüyorum başa, fark ediyorum başı sonu yok, köşesi yok çemberin. Oturuyorum bir yerinde nasılsa aynı bütün güzergahlar. Hamster gibi koşmuşum diyorum bunca zaman, yorgun ve bıkkın halde. Farkında olmadan boşluğa giriyorum ve tekrar başlıyor döngü. Yeniymiş gibi bir ses, bir ilham geliyor boşluktan. Yürümeye başlıyorum tekrar keyifle. Yine aynı yol ve aynı koşuşturma başlıyor. Boşlukta duramazsın, geriye dönemezsin, çemberde koşmanın anlamı yok. Mecburen ilerlerken, yine bir köşe çıkıyor karşıma, müthiş bir heyecan ve odakla gidiyorum artık köşeye, bir önceki köşeden farklı bu. Bir dönsem ne çıkacak ardından kim bilir. Kesin bambaşka bir yol hatta belki varış noktası.


Bir süre sonra içimden bir ses geçiyor, biraz bıkmış, biraz sürprizi kaçmış, biraz da kendiyle gururlu. "Hayat bu işte".