0
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
70
Okunma
Önümde duran beyaz kağıda, yine hiçbir kelimeyi yakıştıramadan dakikalarca sığınıyorum bir akşamüstü. Zihnimdeki boşlukta kelimelerin amaçsızca savruluşunu parmaklarımın arasında kıvranan kalem kadar hissiz izliyorum.
Oysa dünyaya gözlerimi açmadan bile önce alnımda yazılı olan gaibi zamanı gelince bir bir yaşadığım hayal kırıklıklarını artık bomboş bir yürek, kalabalık bir zihin ve buğulu gözlerle karşılıyorum. Her defasında daha kötü ne olabilir ki dediğim anda bir sonrakinin daha zor olmasına doğru orantılı daha kolay ve dimdik çıktığım sabahlara şaşırıyorum.
Dışarıda bir dünya akıyor, ben o dünyanın neresindeyim bilmiyorum.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
