Bazı günler... yataktan çıkmak istemediğin, çıkamadığın günler. Ayakta kalmak için direndiğin ama eninde sonunda daha da ağır hissettiğin bazı günler... nefes almanın bile zul geldiği bazı günler...
Yaşadığı şeylerin ağırlığı mı oluyor bu üstündeki.
Dışardan görünen bu hasta beden, insanın ruhunda yaşanan stresin, yorgunluğun, çaresizliğin iz düşümü mü...
Bedeni değil de ruhu mu sızlayan...

Zaman, unutturur diyorlar. Bu da insanın kendini avutmalarından biri. İnsan, o acıyla yaşamayı öğreniyor sadece. Kimi zaman boş muhabbetlerin ortasında, kimi zaman gülücüklerin arkasında. Yok sayarak, bir şeyleri düşünmemeye çalışarak. Ama şunu fark ediyor insan, düşünmemeye çalıştıkça günlük yaşantısında birçok şeyde unutkanlık yaşamaya başlıyor. Tabi bu unutkanlık nedense yaşadığı şeylere dair değil zira onlar mıh gibi çakılı duruyor acısını hissettiği yerde ve o mıhın ucu beyninin tam orta yerinde.

Belki de evet evet haklısınızdır unutur! insan zamanla, bazı günler atağı yaşayarak...

#yitikbirçığlık