Normalde her akşam kendime ayırdıgim o sakin yarım saatte açardım bu defteri ama bugün içim öyle bir doldu, duygu yoğunlugum öyle bir taştı ki geceyi bekleyemedim. bu öğle sıcağında içimdeki gürültüyü susturmak için alelacele kaleme sarıldım sonra da bugunkü yazımı deftere degil telefona kaydetmeye karar verdim. cünkü biliyorum kalpteki o ağır yükü mürekkebe kelimelere devretmek, beyaz bir sayfaya sıgınmak ruhun şifa yollarından biri. Yazmak, beni kendimle buluşturuyor bana cok iyi geliyor.
Bu satırlar gelip geçici bir hayatın ortasında kendi halince yürümeye çalısan bir ruhun sessiz itirafı zamana bıraktığı bir iç dökümü. İnsanın bazen kelimeleri insanlara harcamaktan yoruldugu sesinin yankısını bulamadığı eşikler oluyor.
Hayat adına başarı dedikleri o tek tipleştirilmiş kalıplardan önümüze konulan sınavlardan ya da insanların bictiği rollerden çok daha büyük bir sahne. Dünya terazisinde payıma ne düşer, hangi basamakları tırmanırım bilmiyorum. Bildiğim tek şey
kulun planının üstünde, zamanı ve mekanı ilmek ilmek dokuyan eşsiz bir iradenin olduğu. Ben sadece çabalamakla elimden gelenin en iyisini yapıp gerisini göklerin sahibine teslim etmekle mükellefim. Hayal kurmayı severim ama hayalperest değilim hayatın getireceği fırtınalara da yenilgi dedikleri o insani duruma da hazırım.
Yolu bu yaziya düşen olursa hepimiz adına şuraya küçük bir ortak nasihat bırakmak isterim :) Bugün etrafımıza baktığımızda ne yazık ki bir sürü ahlaksızlığın, haksızlığın ve samimiyetsizliğin maskeler arkasında bazen de açik açık normalleştirildiğini görüyoruz. Kötülük sıradanlasiyor erdemler garipseniyor. Bizler ne olursa olsun bu akıntıya kürek teslim etmemeliyiz. Çoğunlugun yapıyor olması veya azinligin yapıyor olması bir yanlışı doğru kılmaz yanlış yanlıştır. Ruhumuzu ve kalbimizi bu çürümeye karşı korumak zorundayız. Asıl kayıp bir dünyalığı kaybetmek değil o gürültünün içinde kendini ahlakını ve asıl yönünü kaybetmektir. Bazen en yakınlarının hayatındaki en değerli insanların bile seni duymadıgi, senin gerçeğine inanmamayı seçtiği sarp yollardan geçiyorsun. İnsanın yüz çevirdigi o soğuk sessizliklerin çöktüğü anlarda yüzümü insanlara dönüp adalet aramaktansa sırtımı sarsılmaz bir hakikate yaslamayı öğrendim İlahi Adalet. Bsnce insanların adaleti topaldır, geç kalır ya da yanıltır ama O’nun adaleti milim şaşmaz. Kimsenin hakkı kimsede kalmaz,hiçbir gözyaşı sebepsiz dökülmüş değildir. Kalplerin özünü de niyetlerin samimiyetini de yalnız O bilir. İşte bu yüzden alnımı secdeye koydugumda O’nun kelamının o huzur veren yankısına kulak verdigimde okudugumda, suyun o arındırıcı her şeyi yıkayıp götüren derinliğinde kulaç attığımda ve nihayetinde duygularımı bu satırlara döktüğümde bulduğum o dinginlik bana dünyanın tüm haksızlıklarını unutturmaya unutturmasa bazen hafifletmeye yetiyor. Tek gayretimiz şu göğsümüzun sol yanını kırgınlıkların kiniyle ya da çağın kirleriyle kirletmemek orayı hep mütevazı ve temiz tutabilmek olsun diliyorum.ölüm bir nefes kadar yakın ve anlık bir hakikat. Yolu bu günlükten geçen herkes için kalpten bir dua bırakıyorum buraya Gönlünüz hep iyilerle olsun kalbiniz hiçbir yükün altında ezilmesin. Ne olursa olsun dünya normlarına değil kalbinizdeki sığınaga sadık kalın.
simdi bu satırları buraya kendime bırakırken içimdeki tüm kaygıları kırgınlıkları ve yarınları O’na rabbime emanet ediyorum önümde hangi yollar var rüzgar beni nereye savuracak bilmiyorum her düştüğümde beni ayağa kaldıran o sese sığınıyorum La tahzen innallahe meana
Buradaydım eksiklerimle yürümeye çalıştım ve Ona güvendim.elhamdüllillah