ZAMANIN TOZU

Gürültülü caddenin tam arkasında,
Zaman kırk yıl önce durmuş gibidir.
O daracık sokağın her noktasında,
Rutubet ve eski kâğıt gizlidir.

Sahaflar çarşısı derler adına,
Unutulan ne varsa burda saklanır.
Bakarken rafların tozlu tadına,
Her kitap bir ömür diye okunur.

Modern dünya hızın esiri olmuş,
Her şeyi tüketmek tek amacıdır.
Eski bir sayfada bir çiçek solmuş,
O sahaf geçmişin tek ilacıdır.

Bir kurşun kalemle düşülen notlar,
Yabancı bir ruhun ayak izidir.
Menekşe kurutan eski umutlar,
Zamana direnen kalbin sesidir.

Kimi fildişinden raflarda bekler,
Dokunulmaz, lüks bir kader yaşar o.
Kimi elden ele yara yedekler,
Hırpalanmış ciltle can bulur, yaşar o.

Bizler de hayatın raflarındayız,
Sayfamız çevrilir, gün eskidikçe.
Bir tozlu kapağın altındayız biz,
Ömür mühürlenir, yaş eksidikçe.

Asıl mesele şu: Kapak kapansa,
Altı çizilecek kaç satır kalır?
Zaman tüm kentleri yıkıp koparsa,
Kelimeler kalır, ölümsüz kalır.

Tamer Karakaş
08.06.2026