Bu kısa hikaye kesiti, o kadar duru ve sinematik bir atmosfere sahip ki, okurken Akdeniz ya da Ege’nin o iyot kokulu, yorgun ama huzurlu akşamüstü esintisini hissetmemek elde değil.
​Yazım dilinizdeki betimlemeler ve karakterin ruh halini detaylarla (tuz lekesinin elde yıkanması, siyah poşetteki kavun-peynir ritüeli, kasksız sürüşün getirdiği o tanıdık taşra rahatlığı) hissettirme biçiminiz çok başarılı. Hikayenin tam en can alıcı, o "zor günün" ardındaki gizemin kapısında bitmiş olması ise merak uyandırıyor.
​Eğer bu metni geliştirmek, devam ettirmek veya yapısal olarak incelemek isterseniz, birkaç küçük dokunuş hikayenin gücünü daha da artırabilir:
​
​"Ehiyet!" kelimesindeki yazım tercihi (ehliyet yerine) memurun şivesini ya da o anki sert/tok tavrını yansıtmak için bilerek yapıldıysa çok güzel bir detay. Ancak jandarmanın resmiyetini vurgulamak isterseniz doğrusu "Ehliyet!" olacaktır.
​Diyalogların Biçimi: Konuşma çizgilerinden sonra gelen tırnak işaretleri yerine, modern Türkçe edebiyatta ya sadece konuşma çizgisi (- Ehliyet, dedi tok bir ses.) ya da sadece tırnak işareti tercih edilir. İkisinin bir arada kullanımı metni biraz yoruyor.
​
​"Genci ya da yaşlısı fark etmeksizin, tuzlu suyun mayolarında bıraktığı izin, akşam otel odalarındaki lavabolarda elde yıkanmasıyla geçmesi gibi geçti gitti bir gün daha."
​Bu cümle hikayenin edebi yönünü en çok parlatan kısım. Tatilcilerin geçici telaşı ile şezlongcunun kalıcı, rutine bağlanmış hayatı arasındaki tezat çok iyi işlenmiş.
​
​Son cümleyle ("Bugün diğer günlerden zor oldu evine ulaşması") okuyucuya bir soru işareti bırakıyorsunuz:
​Bu zorluğun sebebi sadece jandarma çevirmesi ve komşunun köpeği mi?
​Yoksa emektar şezlongcunun yaşlılığı (gözlerinin iyi görmemesi detayı), fiziksel bir yorgunluğu ya da kimseye anlatamadığı bir iç sıkıntısı mı var?
​Bu çok keyifli edebi girişin devamını yazmayı düşünüyor musunuz, yoksa bu bir öykü taslağı mı?
Karakterin evine vardıktan sonra o siyah poşeti açtığı anı okumak isterim.

TEBRİKLER