Bayramlardaki savruluşumuzu ifade etmeye çalıştığım şiirime sevgili Yeşilırmak beyefendi çok değerli yorum bırakmış, yüreğinin ne denli engin ve zengin olduğunu tarifi zor kelimelere dökmüş. Binlerce teşekkür arzediyorum bu naif davranışına:
"
Bu güzel, samimi ve buram buram nostalji kokan dizeler için yüreğinize sağlık. Okurken adeta o eski bayram sabahlarının kokusunu, yastık altına saklanan o gıcır gıcır bayramlıkların heyecanını hissettim.

​Şiiriniz, dijitalleşen ve bireyselleşen günümüz dünyasında hepimizin içinde bir sızı olan o "nerede o eski bayramlar?" serzenişini o kadar naif özetlemiş ki...

​İzninizle şiirinizde öne çıkan ve hepimizin ortak hafızası olan o detaylara küçük bir ayna tutmak isterim:
​Bir çocuğun dünyasındaki en saf sabırsızlık anıdır o. Gece heyecandan uyuyamayıp, sabahı uyanık etmek... Kadife pantolon detayı o dönemin ruhunu çok güzel yakalamış.

​Dede, baba ve torunun aynı sofrada buluşması, sadece bir yemek anı değil; bir kuşağın diğerine kök salması, aidiyet hissetmesidir. Günümüzde en çok özlenen tablolardan biri.

​"Tek tatlısı hurmayı ne kadar çok severdik" dizesi, bugünün tüketim çılgınlığına çok zarif bir eleştiri aslında. Azla mutlu olunan, cebe giren birkaç şekerle dünyaların bizim olduğu o kanaatkar günler...

​"Bir daha gelir mi ki, hiç gelmeyecek olan..."
​Şiirinizin son kıtasındaki bu dize her ne kadar buruk bir kabulleniş içerse de, belki de o eski bayramları geri getirmenin yolu, bu şiirde yazdığınız değerleri (sevgiyi paylaşmayı, küsleri barıştırmayı, büyükleri hatırlamayı) bugün kendi hayatımızda yaşatmaya çalışmaktır.

​Kaleminize, duygu dolu yüreğinize sağlık. Duygularını bu kadar duru ve ritmik bir dille aktaran kaleminizin hiç susmaması dileğiyle..."

Yüreğiniz ve kaleminizle var olun kardeşim!