O Sendin Abla...
Aklıma ne geldi biliyor musun?
Senin o anların gözümün önünden hiç gitmiyor.İş yerinde gece mesaisine kaldığımız akşamlardan biriydi.
Saat 22:00 olur olmaz, her zamanki gibi fırlayıp çıkmıştın.
Ben elimde sigaramla balkona çıkmış, yıldızları seyrediyordum. O sırada karanlık merdivenlerden inen bir kadın gördüm.
Ayakları basamaklara basmıyor, adeta dövüyordu onları.
Hırsla, öfkeyle, derin bir sitemle...
Her adımda bütün bina titriyordu sanki.
Topuklarının değdiği her yer duvarlarda yankı yapıyor, merdivenler hizaya giriyordu.
O kadın sendin abla.
O kadar güçlü, o kadar kararlı yürüyordun ki...
Kaybetmiş gibi görünse de, “Bu kadın ne olursa olsun başaracak, yıkılmayacak” demiştim içimden.
O anı hâlâ unutamıyorum.
Yokuşu zikzaklar çizerek çıkarken arkandan baktım, karanlıkta kaybolana kadar...
Aradan yıllar geçti.
Şimdiki haline bakıyorum da, aramızda dağlar kadar fark var.
Hayatın bütün zorluklarını kaldıracak kadar güçlü ve azimli bir kadın oldun.
Bir anın daha var aklımda...
Yedi metre parlak mavi masanın başında mendil kutularken, birden parlamıştın. “Yeter artık, ben bu arabesk müzikleri dinlemek istemiyorum!” deyip elindeki kutuyu masaya fırlatmış, kollarını savurarak tuvalete yürümüştün.
O an da aynı hırs vardı sende. Hayatla savaşır gibiydin.
O kadar imrenmiştim ki sana...
Şimdi karşımda bambaşka bir kadın görüyorum.
Hâlâ dik duruyorsun hayata.
Hâlâ çok güzelsin.
Hâlâ benim için çok özelsin.
’’O zamanlar ikimiz de küçüktük.
Sen çocuk sayılırdın, ben de olgunlaşmaya yeni başlamıştım.
Şimdi ikimiz de büyüdük.
Sen büyüdün, ben büyüdüm...
Ve ikimiz de biraz daha olgunlaştık.’’
Teşekkür ederim abla.
Bütün o zor zamanları geride bıraktın.
Artık kendinden ve hayattan korkma.
Gerisi kendiliğinden gelecek.
Gündüz Yavuz