Bir veda hikâyesi bu… Dağınık aşklardan, alacayı siyaha bulamak isteyen telaşlardan kopup kendini bulmanın hikâyesi. Derin ve ürkek yalnızlığa paye edilmiş sahte aşklardan çekiliyorum. Gurur bulamacıyla köksüz aidiyetlerin ipini kesiyorum. Gönülde bir yem, geminin kaptanında Füreyya bir seda kalmadı.

01.01’i külden geçiyor zaman; bir daha ağlamak yok. Her sonbahar, kendi baharında solmayan bir umut taşır. Onun nezdinde, onun samimiyetsiz gülüşüne kapaklanıp yine onun sahte varlığına güller açılmayacak.

Baharı tanzim, hak edeni takdim ediyorum: kalbime. O da beni bekliyor. Özürlü ve kefaleten yarım aşkların derdinin ortağı olmayacağım.

Bu, veremli aşkları kendi kusurlarında öksürtüp acısı çıkana dek savmanın hikâyesi. Önce çekirdekten yetişme bir umut yeşerdiğinde gönlümde, yaralarıma zaman bir konyak döküyordu.

Dönek adamların bineklerine binip aceleyle benden kaçtıkları toy yaşımdaydım. Artık büyüdüm. Canım sizi çekmiyor. Alametifârikanızın fabrika ayarlarına buyruklarla kepazelik sunduğu gönül çamurunuzda yıkanmayı reddediyorum.

Alaylı bir gönül kuşuydum. Uçarken bahtıma düştüm, yaralandım. Yağmurun dilinde bir iç çekişin yeni güne heves şahidiyim.

Bulacaksa o beni bulur. Gönlümün hak ediş yolunda ömrüme bereket olur. Sizi gidi külliyen yalanlar! Nasıl olduğunuz gönlümün dilinde bir merak değil. Haddini aşan dağlardan koyunlar güdüldü, önümüz bayram.

Ben de sizi kurban ettim. Cehennem gülüşlerinizin yangısı, ses getiren kepazeliğinde bir güve şimdi.

Yedik, içtik, doyduk.
Yalanı yüzünüzden, yılanı gözünüzden tanıdım.
Dilara AKSOY

Paylaş:

4 Beğeni

(c) Bu yazının her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazının izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Yazarın Önceki Yazısı Yazarın Sonraki Yazısı

Yazıyı Değerlendirin

Topluluk Puanları (1)

5.0

100% (1)

Veda denemesi Yazısına Yorum Yap

Okuduğunuz Veda denemesi yazı ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

Veda Denemesi yazısına yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

Etkili Yorum

Tokdemir Kansu, @tokdemirkansu

22.5.2026 19:31:01

5 puan verdi

Eseriniz, bir kurtuluş hikâyesi. Dağınık aşklardan, alacaya siyah bulaştırma telaşından, gurur bulamacıyla köksüz aidiyetlere tutunma çabasından sıyrılışın, artık orada olmamayı seçen bir yüreğin, sahte varlıklara açılmayacağını ilan edişi. “Gönülde bir yem, geminin kaptanında Füreyya bir seda kalmadı” cümlesi, o kadar ağır ve o kadar keskin. Ne yem kalmış, ne seda. Her şey tükenmiş, her şey boşalmış.

Ve 01.01’in külden geçtiği bir zaman diliminden sesleniyor. Bir daha ağlamak yok diyor. Her sonbahar, kendi baharında solmayan bir umut taşır. Yani belki de her bitiş, aslında bir başlangıcın habercisi. Ama bu kez umut, başkasının gülüşüne değil, kendi kalbine açılıyor. “Baharı tanzim, hak edeni takdim ediyorum: kalbime.” Ne güzel bir teslimiyet, ne doğru bir yöneliş. Kalbi bekliyormuş, o da onu beklemiş. Artık yarım aşkların, özürlü ve kefaleten sevgilerin ortağı olmayacak.

“Veremli aşkları kendi kusurlarında öksürtüp acısı çıkana dek savmak” ne kadar acımasız, ne kadar tedavi edici bir imge. Acı çıkana kadar, ta ki iyileşene kadar. Dönek adamların bineklerine binip kaçtıkları toy yaşları geride kalmış. Artık büyümüş. Canı onları çekmiyor. Onların alameti farikalarının fabrika ayarlarında kepazelik sunduğu gönül çamurunda yıkanmayı reddediyor. Bu, bir başkaldırı, aynı zamanda bir arınma.

“Alaylı bir gönül kuşuydum. Uçarken bahtıma düştüm, yaralandım.” Yağmurun dilinde bir iç çekişin yeni güne heves şahidi şimdi. Bulacaksa o beni bulur diyor. Gönlünün hak ediş yolunda ömrüne bereket olur. Yani kendini akışa bırakmak, zorlamamak, beklemek. “Sizi gidi külliyen yalanlar!” bu haykırış, bir tür aforoz. Kurban ediyor onları, cehennem gülüşlerinin yangısında bir güveye dönüştürüyor.

Sonunda “Yedik, içtik, doyduk. Yalanı yüzünüzden, yılanı gözünüzden tanıdım.” Yani her şey olmuş, bitmiş. Artık ne acı ne nefret, sadece tanımış olmanın soğukkanlılığı. Bu yazı, bir veda değil, bir şeytanını kovma ritüeli. Dağılmış aşkların küllerinden kendini yeniden inşa etme anı. Ve belki de en büyük erdem, “artık canınız çekmiyor” demek. O kadar basit, o kadar yorulmuş, o kadar gerçek. İşte bu yazı, işte o anın, o bitişin, o yeniden başlamanın adı. Veda değil, özgürlük.

Tokdemir Kansu tarafından 22.5.2026 21:14:47 zamanında düzenlenmiştir.