Kuru Çıktı mı?

Yatılı okulda okuduğum yılları asla unutamam. O dönemlerde köyümüzde ortaokul olmadığı için yatılı okul sınavlarına girip kazandım ve yatılı okumaya başladım. Sabah, öğle, akşam üç öğün yemek verilirdi; fakat karavana usulü dağıtılan yemekler çoğu zaman yetersiz gelirdi. Bir kepçe kuru fasulyenin içinde birkaç fasulye tanesi olurdu, yağı ise ya vardı ya yoktu. Ekmekler çeyrek parçalara bölünerek verilirdi. 14-15 yaşlarındaki bir çocuğun bu kadar az yemekle doyması mümkün müydü?

Sıra arkadaşım Ecevit, kilolu, sarışın ve mavi gözlü bir çocuktu. Derslerinde başarılıydı ama yemek konusunda da bir o kadar düşkündü. Arkadaşlarının ödevlerini, bir çeyrek ekmek karşılığında yapardı. Öyle ki, dolma kalemle dört-beş sayfa yazı yazar, karşılığında akşam yemeğinde bir çeyrek ekmek alırdı. Ben ise Ecevit’in tam tersiydim. O yaşlarda esmer, kuru ve zayıf biriydim. Çalışkan bir öğrenciydim ama yemek konusunda Ecevit kadar iştahlı değildim.

Bir gün, akşam etüt saatinde Ecevit yanıma geldi. Yüzünde hem heyecan hem de açlığın verdiği kararlılık vardı.
“Yarın çarşıya kaçalım,” dedi. “Karnımızı güzelce doyuralım. Yemek parasını ben ödeyeceğim, sakın para ödemeye kalkma. Senden istediğim tek şey, yanımda gelmen.”

Başta tereddüt ettim. Ona paranın önemli olmadığını ama yakalanırsak okuldan atılacağımızı söyledim. Ecevit’in cevabı hazırdı:
“İkimiz de çalışkan öğrenciyiz. Okul müdürü bizi atmayı göze alamaz.”

Onun bu kendinden emin tavrı ve açlıktan kıvrandığını görmek beni ikna etti. O gece planımızı yaptık. Sabah kahvaltısından sonra futbol sahasının arkasındaki tel örgülerin altından sıyrılıp çarşıya gidecektik.

Planımızı o kadar gizli yapmıştık ki aynı okulda ve aynı sınıfta okuyan abime bile söylememiştim. Abim çok disiplinliydi; duysa bana kesinlikle kızar ve çarşıya gitmeme izin vermezdi. Bu yüzden Ecevit’le bu küçük macerayı abimden bile gizlemeye karar verdim.

Sabah planladığımız gibi harekete geçtik. Çarşıya indik ve öğretmenlerimizle karşılaşmamak için dikkatlice hareket ettik. Küçük bir ilçe olan Hafik’te üç tane lokanta vardı. Kuru fasulye yemeyi kafaya koymuştuk. İlk lokantaya girdik:
“Abi, kuru fasulye var mı?”
“Çocuklar, kuru daha çıkmadı. Saat 12’ye doğru çıkar, biraz dolaşın sonra gelin,” dedi.

Ecevit’in açlığı artmıştı. Diğer lokantaya gittik, onlar da aynı şeyi söyledi. Üçüncü lokantada da kuru fasulye henüz çıkmamıştı. Çaresiz bir şekilde okula dönmeyi düşünüyorduk ki bir garson arkamızdan seslendi:
“Çocuklar! Kuru çıktı! Kuru!”

Etrafımızı iyice kolaçan ettikten sonra koşa koşa lokantaya girdik. İşin ucunda öğretmenlerimize yakalanmak vardı. Birer tabak kuru fasulye söyledik, doyana kadar da ekmek yedik. O gün hayatımızın en lezzetli yemeğini yediğimizi hissediyorduk.

Yıllar sonra bu anıyı abime anlattığımda yüzü ciddileşti ve şöyle dedi:
“Bunu o zaman bilseydim seni kesinlikle göndermezdim!”
Abimin bu sözleri, o günkü maceramızın aslında ne kadar riskli olduğunu bana bir kez daha hatırlattı. Şimdi dönüp baktığımda, o günlerin yoklukla yoğrulmuş zorluklarını ve gençlik heyecanını hatırlıyorum. Ama aynı zamanda, o anılar beni hem güldürüyor hem de hayatın kıymetini anlamama yardımcı oluyor.