Bir anne düşün…Bir yanda saray gibi evlerde, çocuğunun odasını oyuncaklarla dolduran zengin anne…Diğer yanda mutfağında ekmek hesabı yapan, çocuğunun üstünü örterken kendi üstünü açık bırakan fakir anne…

Hayat ikisine de aynı davranmadı.Birinin çocuğu sıcak yataklarda büyüdü, diğerinin çocuğu soğuk gecelerde annesinin avuç içiyle ısındı.Bir anne çocuğuna en iyi okulları aradı, diğeri “Yeter ki okusun” diye geceleri dua etti.Bir annenin gözyaşı pahalı perdelerin ardında saklandı, diğerinin gözyaşı sokak lambalarının altında sessizce aktı.

Ama acının rengi değişmedi…Çünkü anne yüreği zenginlik tanımaz.

Zengin annenin korkusu da aynıydı:“Ya evladıma bir şey olursa?”

Fakir annenin korkusu da aynıydı:“Ya evladım aç kalırsa?”

Dünya adil olmadı hiçbir zaman…Bazı çocuklar oyuncak seçerken, bazı çocuklar ekmek seçmek zorunda kaldı.Bazı anneler çocuklarının geleceğini planladı, bazı anneler sadece bugünü çıkarabilmek için savaştı.

Fakat hayatın bütün adaletsizliğine rağmen, anneler hep aynı mucizeyi taşıdı içinde:Karşılıksız sevgiyi…

Bir anne, kendi canından vazgeçip evladına umut olabilendir.Yorgun olsa da gülümseyen, kırık olsa da sarılan, susup içi ağlarken bile “Ben iyiyim” diyebilen en kutsal varlıktır anne.

Çünkü anne;yalnızca doğuran değil, yaşatan kişidir.Ve bu dünyada hangi dil konuşulursa konuşulsun,“Anne” kelimesi hâlâ insanlığın en temiz duasıdır.

Anneler Günün kutlu olsun…Hayatın yükünü sessizce taşıyan bütün annelerin ellerinden saygıyla öpüyorum.