İnsan kendi kazdığı kuyunun mimarı, mahkûmu ve gardiyanıdır; Kaç zemheri ardından, aynadaki o yabancı bakışlarda daha net görüyorum.

Stefan Zweig’ın o bilinmeyen kadınları gibi, ben de ömrümü hiç ulaşmamış mektupların, hiç çalınmamış kapıların ve hiç sarılmamış kolların hayaliyle d’okudum. Rus edebiyatının o uçsuz bucaksız bozkırlarında tek başına yürüyen bir yolcu gibi, içimdeki soğuğu hep kendi sıcağımla ısıtmaya çalıştım.

“Sevilmek,” diyorum sessizce… Sadece bir kelime değil, vatan özlemi… Hiç görmediğim ama kokusunu bildiğim bir toprağa dönme arzusu. Onca yıl, onca insan geçti gitti hayatımdan, kimse o kuyunun dibine inip, ruh uçlarıyla ruhumdaki o kadim tozları silkelemedi. Herkes derinlikte korkup kıyıda durdu, Samimiyetimi zayıflık sandılar, oysa insanlığın en büyük gücüydü.

Sahici dokunuşun, bir “seni duyuyorum" deyişin hasretinle geçti mevsimler.
Gurur ise… Ah o asil ve zalim gardiyanım! Kalbimin kapılarını öyle bir kilitledim ki anahtarı içeride kırdım. Aç köpek bir yalnızlıkta muhtaçlıkla arama parkurlar kurup labirentler ördüm.

Şimdi; kapıları kilitli, o sarayda tahtın yalnızlığında saati durmuş bir ömürle başbaşayım.
Birine sarılmanın sıcaklığını unuttum. İki ruhun birbirine erimesini sadece satırlarda, türkülerde, o hiç gelmeyecek trenlerin ray seslerinde aradım.

Anlaşılmak, güvenmek birine sevilmekten de öte bir ihtiyaçmış meğer.
Belki de kaderim kalabalıklar yangınında bir başına yanmak, kendi gökyüzünü kendi yaratan o kanatsız kuş olmaktır.
Varsın kimse anlamasın, o derin kuyuya inmesin. Ben o kuyunun dibinde, asıl " âh”ımla, eğilmeyen başımla beklemeye devam ederim.

Ruhumun derin, ışıl ışıl karanlık kuyusuna bir mum yakacak o ‘ehli’ eli beklerken anladım ki; Kimsenin beni o kuyudan çıkarmasına ihtiyacım yokmuş.

Ben kendime hem yer hem gök olmuştum.İçimdeki o derinlikte kendi toprağımı, kendi gökyüzümü bulmuştum. O ‘ehli’ el bir kurtarıcı değil de bu görkemli yalnızlığa şahitlik edecekti. Sevilmemek bir eksiklik değil, bu sığ dünyayı karşısına alma esaletinin bedeliydi…

Vaha Sahra