Bir zamanlar, okyanusların en karanlık derinliklerinde yaşlı bir Chimera balığı yaşarmış.
Uzun burnuyla deniz tabanını bu gizemli yaratık, diğer balıkların asla inmediği yerlerde yalnız başına dolaşırmış.

Bir gün genç bir balık, parlak bir şey görmek için çok derine inmiş.Karanlıkta kaybolunca korkuyla titremeye başlamış. Tam o sırada Chimera’nın gümüşi gözleri karanlıkta parlamış.

" Korkma küçük balık" , demiş Chimera yumuşak bir sesle. Ben seni yukarı çıkaracağım. Ama önce sana bir sır vereceğim.

Gerçek hazine derinliklerde değil, ışın olduğu yerdedir. Çünkü orada sevdiklerin var.

Chimera, genç balığı güvenli sulara kadar yol göstermiş.
O günden sonra genç balık , derinliklerin yalnız bekçisini hiç unutmamış ve her gün ona minnettar olmuş.

Yıllar sonra:

Zaman geçmiş ve genç balık büyümüş.
Artık o da kendi yavruları olan bilge bir balık olmuş.

Bir gün yavruları ona sormuş:
" Baba, neden her akşam derin sulara doğru bakıp selâm veriyordun?"

Balık gülümsemiş ve o unutulmaz günü anlatmış .
" Derinliklerde yaşayan Chimera bana hayatımı kurtarmaktan daha değerli bir şey öğretti. Bazen en karanlık yerlerde bile iyilik ve bilgelik bulunur".

Yavruları merakla sormuş:
" Peki Chimera hâlâ orada mı?"
" Elbette" , demiş babası. O, derinliklerin koruyucudu. Yüzyıllardır orada kaybolanlara yol gösteriyor ".

O gece tüm aile birlikte derin sulara doğru yüzmüş. Karanlığın başladığı yerde durdukları sırada uzaklardan gümüş bir ışıltı görmüşler.
Chimera oradaymış, her zamanki gibi sessizce devriye geziyormuş.

Genç balık cesaretle seslenmiş:
" Teşekkür ederim bilge Chimera!"

Karanlıktan yumuşak bir ses gelmiş:
" Minnettarlığını hatırlaman yeter, küçük dostum. Şimdi git, ışığın olduğu yerde mutlu ol !"
Ve o günden sonra okyanus sakinleri arasında bir gelenek başlamış : Her kaybolanı Chimera bulur, her bulunan ise onu asla unutmazmış.

İyilik eden iyilik bulur, iyiliği unutmayan da .

Bu masal burda biter.