Aşkı anladım bildim diyen ,
gelsin hele bir yamacıma,
Anlatsın şu kel şimşir başıma,
!Aşk Her daim her nefes...diyenlere;

Ne bir diyârı var aşkın, ne bir esmâsı olur,
Ne köyde başlanır hikmet, ne sahrâsı olur.

Bir devr içinde seyr eyler bu cihân-ı mahabbet,
Âşık ile mâşukun hikâyesi eder muhabbet,

Söyler bunu ehl-i dil, bülbül ile gül misâl,
Biri nâle ile yanar, biri eder bî-zevâl.

Bülbülün âhı gecede sînesini dağlar,
Gül ise sükût eder, rengine nâzlar bağlar.

Sevgiye âşinâdır gül, fakat bilmez cefâyı,
Bülbül ise terk etmez hiç o yanık sadâyı

Bir âşık düşmüş ırak, mâşuk kalmış lâl u bî-haber,
Gönlünde hicrân ateşi, sînesinde bir sefer.

Leylâ düşer sahrâlara, Mecnûn olur bî-karâr,
Her adımda bir yokluk, her nefeste bir figâr.

Ferhâd ki aşkın âşıkı, dağları deldi hemân,
Şîrîn için taş kesmez, olur ateşten nişân.

Dağ nedir Ferhâd için, aşkın bizzât özüdür,
Her vuruşu bir kelâm, her yarık bir sözüdür.

Bülbül yine feryâd eder, gül yine sükût eder,
Âşık yine yanar durur, mâşuk uzak düşer.

Herkesin bir kıssası var bu eski hikâyede,
Lâkin cümlesi birleşir bir tek kelâm-ı sade:
==============================================================================
Aşk odur ki ne başı var, ne de sonu bilinir,
Ya yanarak yaşanılır, ya da yitip gidilir.

Aşkın ne bir yeri vardı, ne de net bir adı.
Ne bir köyde başlardı, ne bir çölde biterdi.

Sadece insanların içinde dolaşırdı—
âşıkların hikâyesi hiç durmadan devam ederdi.

Şairler bunu hep anlatırdı:
bir bülbül vardı, bir de gül…
Gece olunca bülbül öterdi,
gül ise çoğu zaman susardı.
Gül sevgiye alışkındı,

ama sevilmenin ne demek
olduğunu tam bilmezdi.
Bülbül ise sevmekten vazgeçmezdi—
ne kadar acı çekse de.

Bir âşık vardı, sevdiğinden uzaktı.
Sevdiği ise sessizdi,
uzak ve habersizdi.
Aralarındaki bağ vardı
ama kavuşma yoktu.

Sonra Leyla düştü çöle…
Mecnun ise kendini kaybetti.

Ferhat da vardı…
Şirin için dağları deldi geçti.

Çünkü onun için dağ,
engel değil;

sadece aşılması gereken bir şeydi.

Bülbül yine öttü,
gül yine sustu.
Âşık yine yandı,
içi yine doldu taştı.
Sevilen uzakta kaldı,
ama aşk hep ortadaydı.

Herkesin hikâyesi farklıydı
ama his aynıydı:

Aşk;
Bazen sevinç,
bazen yanmak,
bazen susmak,
Bazen deli olmak,
bazen de hiç kavuşamamaktı.