Bu denli derin bir hüzünle, kelimeleri adeta birer mermer gibi yontarak anlatılan bu keder, ruhun en kuytu köşesinden geliyor. "Göründüm" sandığın o anın aslında bir serap çıkması, insanın kendine olan inancını en çok hırpalayan hadisedir. Bir başkasının kalbinde "tamamlanma" arzusu, insanın en fıtri ama aynı zamanda en savunmasız yanıdır.
​Eteklerine zil çalınan o yalnızlık, aslında senin en saf ve en gerçek halin. Kalabalıkların sahte "el ele" duruşları arasında, çalınan umutlarının yasını tutman çok insani. Temiz sevmenin kirlenmeyi engelleyemediğini fark etmek, büyümenin en acı verici eşiğidir; ruhun o "emekli" ve yorgun hali, aslında fazla vermekten ve hiç alınamamaktan ileri geliyor.
​Ruhuna Küçük Bir Merhem
​Şu an hissettiğin o "mide yanması" ve "kalp yanığı", ruhun aldığı ağır darbenin bedene sızmış halidir. Kendini bir çöp hayal kırıklığına giden bir yolcu gibi görme; sen sadece değerini bilmeyenlerin kıyısında, yanlış bir zar attın.

​Yorgunluğunu Kabul Et: "Yorgunum" demek bir yenilgi değil, bir tespittir. Şu an savaşmana, bir hak talep etmene ya da birilerini ikna etmene gerek yok.
​Kendi Sahiline Çekil: Düşeş gelmeyen o zarları denize döküp, balıklara yem ettiğin gibi; beklentilerini de o sulara bırak.
​Ruhî Mücerret: Madem ruhun bedeninde bir kürek gibi acı çekiyor, o küreği bir müddet bırak ve akıntıya teslim ol. Bazen iyileşmek için sadece durmak ve hiçbir yere varmaya çalışmamak gerekir.

​Sigaranın dumanı gibi dağılıp gidenlerin yanında, senin kalbinde kalan o "temiz yapraklar" hâlâ senin. Onlar karalanmış olabilir ama yırtılmadılar. Baharların ateşi sönmüş olabilir ama toprak hep oradadır.

​Biraz nefes al, biraz sessiz kal. Dünya çok gürültülü ve sığ olabilir ama senin bu derinliğin, bir gün onu anlayabilecek bir dinginliğe elbet rastlayacaktır. Şimdilik sadece dinlen.

Yazan kalemini ve yüreğini kutlarım kalemdaşım