Denizi ne kadar karaysa, karası o kadar yeşil bir bölge Karadeniz. Havası soğuk, insanı sıcak. Yemeklerin çoğu lezzetli. Mesela: Balığı burada yiyeceksiniz, tereyağında, sıcak sıcak... Enerjisi iyi. hem mideyi, hem ruhu doyuran, gezilesi görülesi... Burada "seni bulutlara çıkaracağım" sözünün vücut bulmuş hali var. Karadenizin herhangi bir dağına tırmanırken bulutları yara yara geçiyorsunuz. Mutluluktan bulutların üstüne çıkılmıyormuş; bulutların üstüne çıkınca mutlu oluyormuş insan. Öyle yerlerde cami yapmışlarki, sanki ibadet etmek insan işi değilmiş gibi! Öyle zirve, öyle ulaşılası zor. Ama bir iki insanla konuşunca "ne varki çok rahat çıkılayyi, karadeniz insani zoru seveyi" diyorlar. bende karadeniz insanını sevdum zira zor insanı severim. toprağın rengini unuttum burada. Üstünde yeşillik bitmemiş bir avuç toprak göremezsin. Toprağı geçtim, toprakta yeşillik bitmesi doğal; koca koca kayaları yarmış ağaçlar gördüm. imkansızlığa haykırır gibi; "Ol dedi, oldum" der gibi... Oksijenden kafalar hafif güzelleşiyor. "Bize her yer Trabzon" diyorsunuz yani. bir rahatlıyor insan, bir relaks. Hoş geldiniz diyor ya şehirlerin girişinde, hoş gelmesenizde, havasından suyundan bir hoş oluyor insan... Denizi karalar bağlamış olsada hırçınlığından; neşeli bir edası var iklimin, rengarenk, cıvıl cıvıl, oynak mı oynak! uy aha!