Televizyon ekranları adeta birer "şiddet vitrini"
haline geldi. Her kanalda benzer senaryolar; lüks konaklarda kurulan sofralar, o sofraların altında saklanan silahlar ve bitmek bilmeyen bir güç savaşı...
Bu durumun insan ruhunda ve toplumda yarattığı tahribatı şu birkaç noktada özetleyebiliriz:
Şiddetin Sıradanlaşması
Her akşam evimizin başköşesinde silahların patladığı, insanların birbirine bağırdığı dizileri izlemek, bir süre sonra bu davranışları "normal" gibi algılamamıza neden oluyor. Şiddet, sorunları çözmek için başvurulan ilk ve en geçerli yol gibi pazarlanıyor. "Ağalık" ve "kabadayılık" kavramları yüceltildikçe, uzlaşma ve nezaket zayıflık gibi görülmeye başlanıyor.
"Aşırı Lüks" ve "Gerçek Hayat" Arasındaki Uçurum Dizilerde gösterilen o şatafatlı hayatlar ile halkın gerçek ekonomik mücadelesi arasında dağlar kadar fark var. İnsanlar o hayatlara ulaşamadıkça içten içe bir öfke ve yetersizlik hissi biriktiriyor. Bu hüsran, en ufak bir kıvılcımda (trafikte, sokakta, aile içinde) patlamaya hazır bir öfkeye dönüşüyor.
Duygusal Tahammülsüzlük
Sürekli entrika ve kaos izlemek, sinir sistemimizi hep "tetikte" tutuyor. Dinlenmek için ekran karşısına geçen birinin ruhu, aslında o karmaşayla daha çok yoruluyor. Hal böyle olunca, günlük hayattaki küçük aksaklıklara karşı bile o meşhur "öfke kontrolünü" kaybediyoruz.
Rol Model Yanılgısı
Özellikle gençler, ellerinde silahla racon kesen karakterleri güçle özdeşleştiriyor. Bilginin, zarafetin ya da emeğin değil; korku salmanın saygınlık getirdiğine inanmaya başlıyorlar. Bu da sokağa yansıyan o sert ve uzlaşmaz tavrı besliyor.
Toplumun bu cinnet halinden çıkması için ekranlardaki o yapay "öfke" dilinden kurtulup, toprağın, çiçeğin ve insan olmanın naifliğine dönmesi gerekiyor.

Hayret ya! Bütün dizilerde toplu yaşama hem de konaklarda asalak gurup yaşaması şirket sahibi hepsi hisedarı,kim kimden hamile kalması evli oldukları halde başkası ile ilişki kurması.Sile kurumu ayaklar altinda.Hukuk yok Adalet yok edep yok.

Ögretmenlere kalkan eller kırılsın.
Yaralılara çok geçmiş olsun.Acil şifalar diliyorum.



Halk Şairi
Tülay Aslan ]