Yazınızı okurken başım döndü, ama iyi anlamda. Sanki bir rüyanın içinde koşuyordum, her şey bulanık, her şey birbirine girmiş. Cümleler bazen kırılıyor, bazen bir yere yetişmeye çalışıyor, bazen de durup nefes alıyor. “seni t/anıyorum” yazılışı bile içim burktu. Tanımakla anmak arasında bir yer. Belki de ikisi aynı anda olmuyor; ya anıyorsun ya tanıyorsun. Ortası yok.

Dilinin saçakları, neyime dolaşması… Kirpiğinden fazlasını bilmeme imkan yokken savrulan gölgeler… Ne kadar çaresiz bir yakınlık bu. Bir insanı en fazla kirpiklerine kadar tanıyabilirsin, gerisi hep tahmin. Sonra o deftere not alan biri, kayalardan kalkıp martıların ardından yürüyor. Ama ilerleme duygusu ne doğuracak? Belki de hiçbir şey. Belki de sadece yürümek var.

“Bir yere yetişme duygusu olmayınca kaygı, eli cebinde bir beden olarak gölgesine takılıyor.” Bu cümlede kayboldum. Çünkü hepimiz bir yere yetişmeye çalışmaktan yorulduk ama yetişecek bir yerimiz olmayınca da kayboluyoruz. Ayaklarımızın altındaki yer, bastığımız şey. O kadar basit ve o kadar acı.

“Biliyorum, kimin arkasından yetişmeye çalışsan, damlıyor parmak aralarından.” Bir ırmağı avuçlamak gibi, sızmak gibi sızlamak. An/sızın, zaman/sızın. Ağrılar yükleniyorsun. Sonra içine çektiğin bir duman, zift kadar ağır. Nefesindeki şifa yetmiyor hücrelerine. Her sabah aynı günaydınlar, kirlenen bulutlar, ölü bir balık, sarı bir araba, mavi bir tavus kuşu. Ve sen bir su yılanı yalnızlığında hiç kimse oluyorsun.

Herkes bir adım yukarı çıkmak isterken, sen karanlığında kalıyorsun ışıksız gölgelerin. Pencereler sokağın çıkmazlarına bakıyor, gökyüzü yoksa deniz maviden muaf. Bunu gece gözlerinin uyku tutmayan yerlerinden öğrenmiş. Karanlık, ışığın altında. Ne kadar paradoksal.

“Sahi, neyi değiştirmeye yeterdi kelimeler?” diye soruyor. Bilmiyorum. Belki hiçbir şeyi. Belki de sadece bir anlık teselliyi. Düşlerin arasından bir bağlaç bulup kurgulamak hayatı… Ne kadar kırılgan bir kurgu.

“Seni t/anıyorum.” Gidişlerini, dönüşlerini, merdiven boşluklarına denk gelen ağır aksak çıkışlarını. Neden sonranın kader çizgisiyle kesiştiğini düşünmez insan. Yol yürümek öğretirken ve yolum senken… Yol sadece ayak tabanlarının yere dokunması mı? Yalnızım ve boş odam. Gözbebeklerimin yalnızlığımla kesiştiği noktalarda düşlerimi bileyliyorum. Tırpan ve jilet keskinliğinde.

Soluğum yakıyor üst dudağımı, nabzımın sesini duyuyorum. Yüreğime hükmü geçmez bir an çalıyor kapımı. Mağrur uyanıyorum. Perde aralıklarından sızan ışık… Gecenin gözleri düşüyordu sana, sözleri ve özüm düşüyordu sana. Güzden bahara sesler, nehirler içinden çıkışım ıslak.

Geçip gittin mi? Yoksa dönüyor musun hiç gitmediğin yerlerden? Hani avuçlasam incinir miydi varlığın. Yüreğimdeki ilk sokaktan sana soluna sapıp, sonra akşam sıcak. Düş/ermi böyle gözlerine, kasımdan sızmış ocakların kıvılcımları… Kar da belki ama…

Okumayı bitirdiğimde nefesim kesilmişti sanki. Bütün bu kırık dökük cümleler, yarım kalmış sözcükler, birbirine giren imgeler… İnsanın içini öyle bir sarıyor ki. Ne tam olarak anlıyorsun ne tamamen kayboluyorsun. Bir yerlerde tanıdık bir acı var, bir yerlerde tanıdık bir yalnızlık. Ve belki de en çok bu yüzden dokunuyor. Çünkü hepimiz bir su yılanı yalnızlığında hiç kimse oluyoruz bazen. Ve kimsenin arkasından yetişemiyoruz. Sadece anıyoruz. T/anıyoruz.